Met veel gevoel en liefde geschreven

Journalist Frénk van der Linden was veertien jaar oud toen zijn ouders besloten te scheiden. Hij en zijn zus Désirée kozen destijds voor de kant van hun vader en hadden tien jaar lang geen contact met hun moeder. Beide ouders hebben zelfs veertig jaar niet met elkaar gesproken, maar vlak voordat moeder Erica overleed herstelden ze hun contact. Vader Jan leeft inmiddels ook niet meer. Door middel van brieven aan zijn ouders, waarvan enkele in 2014 in de Volkskrant verschenen, kijkt Frénk terug naar het verleden en de onderlinge relaties binnen het gezin. In zijn boek En altijd maar verlangen (2021) zijn deze brieven samengebracht tot een bundel.

De hoofdstukken in dit boek, kort en soms zelfs ultrakort, zijn afwisselend gericht aan Van der Lindens vader en moeder en af en toe aan beiden. Eigenlijk vanzelfsprekend zijn dit allemaal herinneringen aan hen en die beginnen wanneer de auteur een jaar of twaalf, dertien is. De teneur van de fragmenten is wisselend, want de ene keer proef je de verwarring die de nog jonge Frénk heeft als zijn moeder het gezin verlaat. De andere keer merk je zijn liefde voor beide ouders en ook zijn er treurige en mooie momenten. In feite bevatten de brieven verschillende uitingen van emotie en het gevoel dat Frénk heeft, is voortdurend merkbaar. Uiteraard zit hij met allerlei in de loop der jaren ontstane vragen, die hij ook regelmatig stelt. Een antwoord krijgt hij hier logischerwijs niet op, maar het wordt zonder meer duidelijk dat de scheiding van zijn ouders hem niet in de koude kleren is gaan zitten.

Omdat er een mate van chronologie in de hoofdstukken zit, krijgt de lezer een tamelijk goede indruk van de auteur en zijn ouders, hoe hun verstandhouding was, maar eigenlijk ook die tussen zijn vader en moeder onderling. Voor velen die in vergelijkbare omstandigheden hebben verkeerd, zullen verschillende situaties die Van der Linden beschrijft ongetwijfeld herkennen en wie weet biedt de manier waarop de auteur ermee omgegaan is en hoe alles uiteindelijk verliep enig houvast. Want behalve het geven van een beeld van een aanvankelijk vertroebelde relatie laat het boek uiteindelijk ook zien dat er hoop is en dat je op een respectvolle manier met elkaar om kunt gaan, ook al ben je niet meer bij elkaar.

De schrijfstijl die Frénk hanteert, is bijzonder toegankelijk en vlot. Hij vertelt op een eerlijke en inlevende manier hoe hij de scheiding van zijn ouders heeft ervaren, met welke vragen hij zit en zo nu en dan stelt hij zich kwetsbaar op. Soms zijn fragmenten aandoenlijk, maar er zijn er ook die humoristisch zijn. Eigenlijk is er van alles wel wat. Daarmee is En altijd maar verlangen, een titel die veelzeggend is en je van een aantal kanten kunt bekijken, een bundel die met gevoel en liefde geschreven is.