Humorvolle rollercoaster met serieuze ondertoon

De Australische Julietta Henderson is opgegroeid in een gezin van boekenliefhebbers, dus dat ze ervoor koos om te gaan schrijven is eigenlijk niet zo heel erg vreemd. Aanvankelijk deed ze dit alleen als journalist en reisboekenauteur, maar later ook als schrijver van romans. In 2021 debuteerde ze met De goede grap van Norman Foreman, waarvoor ze zich heeft laten inspireren door het idee dat wanneer iemand die veel verdriet in zijn leven heeft meegemaakt, het prachtig kan zijn als er uit al die ellende iets goeds voortkomt.

Norman is nog maar twaalf jaar oud en zijn enige en beste vriend Jax één jaar jonger. Ze hebben zichzelf ten doel gesteld om over vijf jaar als komisch duo op te treden op het Edinburgh Fringe Festival. Als Jax plotseling overlijdt, valt deze droom geheel in duigen, maar Norman neemt de beslissing om toch aan het festijn deel te nemen, maar dan wel over vijf weken. Met steun van zijn moeder Sadie en haar 80-jarige collega Leonard ondernemen ze de reis naar de Schotse hoofdstad, maar onderweg houden ze diverse keren halt om op zoek te gaan naar zijn onbekende vader.

In de eerste twee, drie hoofdstukken vraag je je werkelijk af waar het verhaal naartoe gaat, wat de exacte bedoeling van de auteur is en waarom zo goed als alles wat ze in dat beginstadium schrijft per se gekscherend en met een enorme knipoog moet zijn. Al heel snel – die beginhoofdstukken zijn behoorlijk kort – merk je dat er wel degelijk een structuur is en dat Henderson absoluut een bedoeling heeft. Heel geleidelijk aan komt de lezer meer te weten over de twee protagonisten, vanuit wier regelmatig afwisselende perspectief de gebeurtenissen worden verteld. Deze twee personages zijn de tweeëndertigjarige Sadie en haar twaalfjarige zoon Norman. Hoewel het er in eerste instantie niet op lijkt, kom je stukje bij beetje steeds meer over hen te weten. Ze zijn derhalve goed uitgewerkt en naarmate de plot vordert, zie je ze als persoon groeien.

De leukigheid uit het begin blijft, en dat is achteraf bezien ook goed, want dat hoort helemaal bij dit verhaal, de personages en – maar dat blijkt aan het eind – de droom van Norman. Omdat de auteur eveneens ruim voldoende aandacht besteedt aan serieuzere thema’s komt de humor geregeld in een ander daglicht te staan opdat alles gerelativeerd kan worden. Door diverse onderwerpen die Henderson aansnijdt, zijn diverse fragmenten aandoenlijk, met name die waarbij Norman betrokken is. Een van de overige personages, de tachtigjarige Leonard, is een uitstekende tegenhanger van Sadie en haar zoon. Hij weet, ondanks een persoonlijk verdriet, overzicht te behouden en doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Norman zijn droom kan waarmaken.

Het tempo ligt vanaf het allereerste moment behoorlijk hoog en daarnaast gebeurt er ook nog eens ontzettend veel. Soms is het een rollercoaster aan gebeurtenissen, de een op het oog absurder dan de andere, maar die serieuze ondertoon blijft immer behouden. De bijzonder vlotte en ongecompliceerde schrijfstijl van de auteur is er eveneens debet aan dat het verhaal in een razende vaart voorbijvliegt. Het is prettig voor de lezer dat er af en toe momenten van rust zijn; hij kan dan als het ware even de zinnen verzetten.

In feite is De goede grap van Norman Foreman (een schitterende allitererende naam en titel) enigszins genre-overschrijdend, want behalve roman heeft het tevens de kenmerken van een feelgood. Daarin is de auteur de gids die de lezer van een rustig begin, een aanzienlijk en wervelend tussenstuk naar een eind leidt dat voor iedereen bevredigend is. Dat heeft ze al met al prima gedaan.