Thriller om snel te vergeten

Na een carrière als recensent en scenarioschrijver werd Rosamund Lupton fulltime auteur en debuteerde vervolgens in 2010 met Zusje, dat onmiddellijk een wereldwijd groot succes werd. Haar vierde thriller, Drie uur, waarvoor ze het idee kreeg toen ze een stapel boeken voor een bibliotheekdeur zag liggen en zich afvroeg wat er om de hoek gebeurde, werd in 2020 uitgebracht. Omdat ze op dat moment ook veel bezig was met het opkomende rechts-extremisme in Engeland werkte ze haar ingeving uit en al snel ontstond er een volledig verhaal.

Dit begint ermee dat de directeur van een school zwaargewond raakt als de scherven van een kapotgeschoten glasvitrine in zijn hoofd terechtkomen. Al snel blijkt dat er in en rond het gebouw twee zwaarbewapende schutters rondlopen die diverse onderwijzers en leerlingen in hun greep houden. De hulptroepen zijn snel ter plaatse, maar kunnen niets uitrichten omdat de daders dreigen om zich heen te gaan schieten zodra de politie de school binnenvalt. Experts proberen ondertussen de reden van deze terreuractie te achterhalen en komen hier langzaam maar zeker achter.

Een gijzeling op een school door een aantal bewapende extremisten en kinderen en leerkrachten die hierdoor in gevaar komen. Een paar ingrediënten die een behoorlijk spannend verhaal kunnen opleveren en omdat de gebeurtenissen in dit boek zich in drie uur afspelen, kan het tempo ook nog eens vliegend zijn. De vierde thriller van Lupton had zo mooi kunnen zijn. Maar is dit niet, want de plot kruipt in een vertraagd slakkengangetje voorbij, door de opzet ervan en de manier van schrijven is de spanning ver ondermaats en als klap op de vuurpijl spreken de meeste personages – en dat zijn er erg veel – helemáál niet aan. Kortom, de auteur weet de lezer absoluut niet te bekoren.

Is er dan helemaal niets positiefs te melden? Natuurlijk wel, want voor slechts een drietal actieve personages – het neergeschoten hoofd van de school wordt om voorstelbare redenen buiten beschouwing gelaten – krijg je sympathie. Dat zijn de zestienjarige Rafi en zijn tien jaar jongere broertje Basi. Beiden zijn uit Syrië gevlucht en kampen daardoor met een oorlogstrauma. Daarnaast is er Hannah Jacobs, die zich over de gewonde directeur ontfermt. Over haar achtergrond kom je echter zo goed als niets te weten, in tegenstelling op beide broers. Alle anderen zijn over het algemeen tamelijk eendimensionaal, waardoor ze nogal statisch overkomen en zo goed als geen indruk maken.

Spanning is onontbeerlijk voor een thriller, maar zoals eerder al genoemd, is die hoegenaamd niet aanwezig. Een van de meest in het oog springende oorzaken daarvan is dat de dreigende situatie niet beschreven wordt vanuit de actie, niet vanuit het perspectief van de daders, maar alleen door het oog van anderen. Deze derden zitten of in de rats, of repeteren zich suf aan een toneeluitvoering, of hebben de supervisie over de reddingsoperatie. Waar het echt om gaat, valt hierdoor volledig in het niet, met name dankzij de passieve schrijfstijl. Een uitzonder hierop zijn de omstandigheden waarin – opnieuw – Rafi en Basi komen te verkeren. De auteur beschrijft deze levendig en daarom kan de lezer zich exact voorstellen hoe zij zich moeten voelen.

Alle goede bedoelingen van Lupton ten spijt, maar Drie uur is geen thriller waarvan je ondersteboven raakt. Er zitten te veel haken en ogen aan, soms is het ronduit ongeloofwaardig en door de vele perspectiefwisselingen is de structuur vrij chaotisch. Er zijn fragmenten die ronduit vervelend zijn en amper boeien. De auteur had ongetwijfeld goede intenties, maar de uitvoering daarvan komt in het geheel niet uit de verf. Al met al een thriller om snel te vergeten.