Niet onaardig, maar laat geen blijvende indruk achter

Omdat De stille huisgenoot, het in 2023 verschenen debuut van de Frans-Amerikaanse auteur Clémence Michallon zich in de winter afspeelt en het in dit boek dus altijd koud is, besloot ze dat ze voor haar volgende thriller naar een warme en mooie plek wilde gaan. Vervolgens gingen haar gedachten terug naar ruim vijftien jaar geleden toen ze met haar ouders in een prachtig hotel verbleef dat in de woestijn van Utah ligt. Dit onderkomen vormde voldoende inspiratie voor het schrijven van Weg van hier, dat in februari 2026 in een Nederlandse vertaling is uitgebracht.

Hierin willen Frida en Gabriel hun onderlinge band, die tot een tragische gebeurtenis negen jaar eerder erg sterk is geweest, herstellen. Dit doen ze in een luxe resort vlak bij het woestijnplaatsje Escalante. Een aantal dagen na hun aankomst wordt een van de andere hotelgasten vermoord aangetroffen en tot overmaat van ramp wordt Gabriel als verdachte aangemerkt. Meteen komen bij Frida herinneringen naar boven drijven. Naar de sekte waarin beiden zijn opgegroeid, naar hun spectaculaire ontsnapping en naar een persoonlijk drama dat jaren later plaatsvond. Ze vraagt zich ook af of ze Gabriel wel écht kent, of alleen maar denkt hem goed te kennen.

Het zal duidelijk zijn dat Frida en Gabriel – ze zijn zich in de sekte als broer en zus gaan beschouwen, ofschoon ze dit biologisch gezien niet zijn – de belangrijkste personages in dit verhaal zijn. Omdat de auteur de gebeurtenissen zowel in het heden als het verleden laat afspelen, komt de lezer tamelijk veel over het tweetal te weten en kan hij zich een goed beeld over hen vormen. De terugblikken beginnen vijfentwintig jaar eerder en hebben een chronologisch verloop naar het moment dat zich in Gabriels leven een tragisch voorval voordoet. Aanvankelijk tast je hierover nog in het duister, maar naarmate de plot vordert, krijg je een aan zekerheid grenzend vermoeden wat de ware toedracht daarvan is. Toch is deze verhaallijn, die voornamelijk het verblijf in de sekte beschrijft, de meest interessante, want daaruit valt enigszins op te maken hoe beklemmend het wonen in zo’n besloten gemeenschap moet zijn.

In de andere verhaallijn – die in het heden – is de rode draad de moord op een van de hotelgasten. Hoewel de voortgang daarvan aanmerkelijk minder boeiend is, is wel te merken dat Frida en Gabriel nog steeds te kampen hebben met hun min of meer traumatische tijd bij de sekte; de psychische gevolgen daarvan moeten niet onderschat worden. Eigenlijk is dit het enige dat een beetje indruk maakt, want voor het overige gaat het er nogal tam aan toe, is er geen enkele spanning en ook nog eens behoorlijk voorspelbaar. Zo is bijvoorbeeld van meet af aan helder wie de moordenaar is, wat diens motieven zijn en hoe de hulpsheriffs zullen handelen. Dientengevolge is het aantal verrassingen zo goed als nihil en zijn de plotwendingen minimaal en weinig opzienbarend.

Op de schrijfstijl van de auteur valt niet zo heel erg veel af te dingen. Die is vlot, toegankelijk en ongecompliceerd, precies wat nodig is voor een boek dat uitstekend als tussendoortje gelezen kan worden. De afwisseling tussen heden en verleden is in principe niet verkeerd, maar een direct onderling verband is zelfs met een vergrootglas niet te vinden; de enige overeenkomst die er is, zijn Frida en Gabriel, de afzonderlijke verhalen hebben helemaal niets met elkaar gemeen. Is Weg van hier, in een prima verzorgde vertaling van Ineke de Groot, vervelend om te lezen? Nee, dat niet, maar een blijvende indruk laat de tweede thriller van Michallon absoluut niet achter. Daarvoor is het niet spannend genoeg, zijn er te weinig verrassende ontwikkelingen en is het bij tijd en wijle veel te doorzichtig.