Lezersrecensie
Vlot en gemakkelijk leesbaar tussendoortje
Na een vijftienjarige carrière als leraar Zweeds en psychologie op een middelbare school besloot Mattias Edvardsson in 2019 om fulltime auteur te worden. Deze keuze kwam niet plotseling uit de lucht vallen, want hij had op dat moment al diverse uitgaven op zijn naam staan. Meteen na deze ommezwaai brak hij internationaal door met de thriller Een heel gewoon gezin (2019), dat in meer dan dertig talen is vertaald. Eind januari 2026 verscheen het door Elina van der Heijden vertaalde Waar het stil is, dat het eerste deel is van een serie met Gunni Hilding.
In mei 1989 gaat deze jonge agent met haar collega naar de plek waar de achtjarige Robin tijdens het spelen vermist is geraakt. Zijn lichaam wordt snel gevonden en een van zijn vriendjes vertelt wie hem heeft gedood. Omdat Gunni de streek erg goed kent, wordt ze bij het onderzoek naar de moord betrokken. Vijf jaar later wordt in dezelfde regio opnieuw een ongeveer even oude jongen levenloos aangetroffen. Gunni ontdekt dat zijn dood overeenkomsten vertoont met die van Robin, dus de dader, die al die tijd vrij heeft rondgelopen, moet wel dezelfde zijn.
Eén boek, twee gezichten. Dat is wat er in vier woorden over dit verhaal gezegd kan worden. Het meest opvallende is misschien wel dat de schrijfstijl van de auteur in de twee delen waaruit het boek bestaat behoorlijk van elkaar verschillen. In het eerste gedeelte is deze nogal simpel, waardoor de lezer de indruk krijgt een Young Adult of jeugdboek te lezen. In het laatste deel is het taalgebruik geheel anders en doet het een stuk volwassener aan. Dit is overigens niet de enige tegenstelling, want ook de personages gedragen zich dan heel anders en is de verhaallijn beduidend interessanter.
Edvardsson schets aanvankelijk een heel normaal huis-, tuin- en keukentafereel dat in ieder gezin voor kan komen. Toch krijgt de lezer in die aanvangsfase al door dat er iets onaangenaams gaat gebeuren. Als niet veel later blijkt dat de achtjarige Robin verdwenen is, kun je je het wanhopige gevoel van zijn moeder Lola helemaal begrijpen, en leef je eveneens met haar mee. Hoewel er af en toe een enigszins onheilspellende situatie ontstaat, enkele personen zich merkwaardig en verdacht gedragen, zich een paar kleine ontwikkelingen voordoen en de auteur je nieuwsgierigheid aan het eind van sommige hoofdstukken probeert te prikkelen, is de spanning over het geheel genomen tamelijk minimaal. Dit wordt mede veroorzaakt doordat er diverse voor de hand liggende momenten zijn en het verloop van de plot zo nu en dan voorspelbaar is.
De gebeurtenissen worden, met name in het eerste deel, verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de meeste aandacht gaat uit naar Gunni Helding. Omdat er een en ander over haar en haar achtergrond verteld wordt, krijg je een gedegen indruk van de jonge vrouw. Zij is tevens degene die de meeste ontwikkeling doormaakt. De overige karakters zijn en blijven overwegend oppervlakkig. Het verhaal zelf maakt feitelijk ook een groei door, want waar het in het eerste part nogal dun is, heeft het hierna, voornamelijk door de inbreng van de protagonist, aanzienlijk meer inhoud en gaat het geleidelijk aan meer boeien.
Een sterk element van het boek is Edvardssons levendige en beeldende beschrijving van de omgeving waarin alles zich afspeelt. De ene keer wordt die mooi neergezet en de andere keer dreigend, vanzelfsprekend afhankelijk van de omstandigheden. Ook de sfeer van destijds (1989 en 1994) komt prima over, met name omdat de auteur enkele waargebeurde feiten van toen in de plot heeft verwerkt. Desondanks is Waar het stil is geen thriller die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het begin van deze nieuwe serie kan vooral gezien worden als een vlot en gemakkelijk leesbaar tussendoortje.
In mei 1989 gaat deze jonge agent met haar collega naar de plek waar de achtjarige Robin tijdens het spelen vermist is geraakt. Zijn lichaam wordt snel gevonden en een van zijn vriendjes vertelt wie hem heeft gedood. Omdat Gunni de streek erg goed kent, wordt ze bij het onderzoek naar de moord betrokken. Vijf jaar later wordt in dezelfde regio opnieuw een ongeveer even oude jongen levenloos aangetroffen. Gunni ontdekt dat zijn dood overeenkomsten vertoont met die van Robin, dus de dader, die al die tijd vrij heeft rondgelopen, moet wel dezelfde zijn.
Eén boek, twee gezichten. Dat is wat er in vier woorden over dit verhaal gezegd kan worden. Het meest opvallende is misschien wel dat de schrijfstijl van de auteur in de twee delen waaruit het boek bestaat behoorlijk van elkaar verschillen. In het eerste gedeelte is deze nogal simpel, waardoor de lezer de indruk krijgt een Young Adult of jeugdboek te lezen. In het laatste deel is het taalgebruik geheel anders en doet het een stuk volwassener aan. Dit is overigens niet de enige tegenstelling, want ook de personages gedragen zich dan heel anders en is de verhaallijn beduidend interessanter.
Edvardsson schets aanvankelijk een heel normaal huis-, tuin- en keukentafereel dat in ieder gezin voor kan komen. Toch krijgt de lezer in die aanvangsfase al door dat er iets onaangenaams gaat gebeuren. Als niet veel later blijkt dat de achtjarige Robin verdwenen is, kun je je het wanhopige gevoel van zijn moeder Lola helemaal begrijpen, en leef je eveneens met haar mee. Hoewel er af en toe een enigszins onheilspellende situatie ontstaat, enkele personen zich merkwaardig en verdacht gedragen, zich een paar kleine ontwikkelingen voordoen en de auteur je nieuwsgierigheid aan het eind van sommige hoofdstukken probeert te prikkelen, is de spanning over het geheel genomen tamelijk minimaal. Dit wordt mede veroorzaakt doordat er diverse voor de hand liggende momenten zijn en het verloop van de plot zo nu en dan voorspelbaar is.
De gebeurtenissen worden, met name in het eerste deel, verteld vanuit verschillende perspectieven, maar de meeste aandacht gaat uit naar Gunni Helding. Omdat er een en ander over haar en haar achtergrond verteld wordt, krijg je een gedegen indruk van de jonge vrouw. Zij is tevens degene die de meeste ontwikkeling doormaakt. De overige karakters zijn en blijven overwegend oppervlakkig. Het verhaal zelf maakt feitelijk ook een groei door, want waar het in het eerste part nogal dun is, heeft het hierna, voornamelijk door de inbreng van de protagonist, aanzienlijk meer inhoud en gaat het geleidelijk aan meer boeien.
Een sterk element van het boek is Edvardssons levendige en beeldende beschrijving van de omgeving waarin alles zich afspeelt. De ene keer wordt die mooi neergezet en de andere keer dreigend, vanzelfsprekend afhankelijk van de omstandigheden. Ook de sfeer van destijds (1989 en 1994) komt prima over, met name omdat de auteur enkele waargebeurde feiten van toen in de plot heeft verwerkt. Desondanks is Waar het stil is geen thriller die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het begin van deze nieuwe serie kan vooral gezien worden als een vlot en gemakkelijk leesbaar tussendoortje.
1
Reageer op deze recensie
