Ontspannend en amusant verhaal

Haar eerste boek (Alice, I think, 2000) schreef Susan Juby op een nogal ongebruikelijke plek, namelijk in de bus op weg naar haar toenmalige werk in een plaatselijk café. Enkele opleidingen en veel meer boeken later is ze inmiddels een gevierd auteur geworden en schrijft ze zowel voor kinderen, jongeren en volwassenen. Haar eerste boek dat in een Nederlandse vertaling verscheen, is het in 2016 uitgebrachte Het kippencollectief. Dit is tevens haar eerste op volwassen lezers gerichte roman.

Op een dag krijgt de nog jonge New Yorkse Prudence Burns bericht dat ze de boerderij van haar onlangs overleden oudoom Harold erft. Ze ziet dit helemaal zitten en vertrekt vol goede moed en idealen naar het kleine eiland aan de Canadese kust om er een nieuw bestaan op te bouwen. Als ze er arriveert, laat ze zich niet ontmoedigen door de vervallen staat van het pand en het land eromheen. Ze wil het boerenbedrijf laten floreren, waarbij ze de humeurige Earl, de verslaafde Seth en de eigenwijze elfjarige Sara inschakelt om dit doel te verwezenlijken.

Het verhaal wordt afwisselend verteld door verschillende perspectieven, namelijk de jonge erfgename Prudence, de oude en narrige Earl, de eveneens jonge kluizenaar en verslaafde Seth en het meisje Sara. Al snel heb je in de gaten dat dit kwartet zowel afzonderlijk als gezamenlijk een apart en bijzonder is. Eigenlijk gaat dit in zekere zin ook op voor het merendeel van de andere personages, die overigens een veel kleinere rol in het geheel hebben. Ondanks dat de vier uitermate markant zijn, maken ze zich hoe dan ook geliefd bij de lezer, waardoor hij hen in zijn hart sluit. Even zo opmerkelijk zijn de vele situaties waarin ze terechtkomen, de ene nog bizarder en kolderieker dan de andere. Centraal daarin staat de geërfde boerderij, want zonder dit bedrijf zou het viertal zo goed als geen enkele zinvolle rol van betekenis hebben.

De protagonisten worden overigens goed neergezet en zijn ruim voldoende uitgewerkt, hoewel dit er aanvankelijk niet op leek. De auteur geeft echter gedurende de plot steeds meer stukjes prijs waardoor een totaalbeeld van hen ontstaat. Dit geldt eveneens voor het verhaal zelf, want in het begin lijkt het niet veel om handen te hebben en te verzanden in een nietszeggend niemendalletje. Na verloop van tijd verandert dit ten goede, want het aantal ontwikkelingen en plotwendingen neemt zienderogen toe en daarnaast benoemt de auteur enkele maatschappelijke vraagstukken, zonder hier overigens al te diep en uitvoerig op in te gaan. Niet erg, want dat was ook helemaal niet de bedoeling, haar intentie was een vermakelijk en gemakkelijk lezend verhaal te schrijven en daarin is ze absoluut geslaagd.

Juby’s schrijfstijl is erg luchtig en ze maakt gebruik van een flinke hoeveelheid humor, hetgeen in feite onvermijdelijk is gezien de talloze ongewone en soms ronduit hilarische omstandigheden. Aardig is dat de verhaallijnen van Prudence, Earl, Seth en Sara zich af en toe aanvullen, waardoor je van een enkele scène vanuit een net iets ander perspectief te zien krijgt. Verder heeft de auteur het taalgebruik van ieder van hen afgestemd op hun achtergrond en hoe ze als persoon zijn, dus om Earl als voorbeeld te nemen als een mopperende oudere man.

Zoals genoemd is dit de Juby’s eerste roman voor volwassenen, maar er zijn momenten dat je kunt merken dat ze ook voor een veel jongere doelgroep heeft geschreven. De plot is in grote lijnen ongecompliceerd, lichtvoetig en zonder allerlei ingewikkelde poespas, terwijl de opbouw verzorgd en dik in orde is. Aan het eind gooit de auteur er nog een vleugje feelgood tegenaan en vormt het verhaal in principe een afgerond geheel. Daarmee voldoet Het kippencollectief geheel aan de verwachting om een ontspannend en amusant verhaal te lezen.