Intrigerend verhaal dat lastig is weg te leggen

Nadat Robert Goddard zonder al te veel succes allerlei baantjes had versleten, besloot hij medio jaren tachtig van de vorige eeuw om fulltime thrillerauteur te worden. Zijn werk kenmerkt zich niet alleen doordat de personages op gewone mensen lijken en waarmee de lezer zich over het algemeen kan identificeren, maar eveneens door de historische setting. Drie jaar na zijn debuut (Verjaard bedrog, 1986) verscheen zijn derde thriller Painting the darkness, dat ‘pas’ in 2000 in het Nederlands is vertaald, met als titel Onaangenaam bezoek.

Hierin begeven we ons naar 1882, wanneer ondernemer William Trenchard plotseling wordt bezocht door een hem onbekende man. Deze James Norton beweert de elf jaar gelden door zelfmoord omgekomen James Davenall te zijn, en tevens dat hij destijds met Trenchards vrouw Constance was verloofd. Zowel William als de Davenalls geloven niet dat Norton is wie hij zegt te zijn, maar de laatste doet er alles aan te bewijzen dat hij de waarheid spreekt. De anderen blijven zich verzetten, hetgeen ten koste gaat van allerlei geheimen en de geestelijke gezondheid van Trenchard.

De uitleg van de uitdrukking ‘het venijn zit in de staart’ kan met een beetje flexibiliteit opgaan voor deze thriller, want in de ontknoping komt naar voren met welk geheim een aantal leden van de welgestelde familie Davenall jarenlang heeft rondgelopen en dat absoluut niet aan de oppervlakte mag komen. Deze climax ziet de lezer gedurende de plot in het geheel niet aankomen en zijn vermoeden hoe de vork exact in de steel zit en waardoor hij soms denkt dat enkele gebeurtenissen licht voorspelbaar zijn, wordt daarmee meteen overboord gegooid. Goddard heeft het verhaal op een dusdanig ingenieuze manier in elkaar gezet dat deze eindfase als een volslagen verrassing binnenkomt.

Voor het zover is leidt de auteur de lezer door allerlei familiegeheimen, diverse intriges en enkele rechtszaken. Omdat de Davenalls hierin centraal staan, lijkt dit boek in grote lijnen op een familiedrama waarin op het eerste gezicht niet erg veel spanning te bespeuren valt. Of het moeten de onderlinge en in enkele gevallen getroebleerde verhoudingen zijn die sowieso voor de nodige beroering zorgen. Toch zijn er wel degelijk meer dan genoeg situaties die fascinerend zijn en je aan het verhaal gekluisterd houden. Het duurt echter wel een even voor het zover is, want de aanloop naar die momenten neemt wel wat tijd in beslag. Desondanks vraag je je voortdurend af wat er aan de hand is, wie de waarheid vertelt en hoe de verschillende gebeurtenissen zich zullen ontwikkelen. Kortom, Goddard zorgt ervoor dat je vanaf het begin nieuwsgierig bent en blijft.

Het verhaal speelt zich in een niet al te vlot tempo af, maar omdat er behoorlijk wat gebeurt, merkt de lezer daar vrij weinig van. Plotwendingen wisselen elkaar af, de ene keer iets sneller dan de andere keer, maar er zijn er meer dan voldoende. Hierdoor, en mede door de gedragingen van sommige personages, weet je nooit waar je echt aan toe bent. Deze personages zijn overigens op een zeer menselijke manier neergezet, waardoor je zo goed als nergens de indruk krijgt dat het merendeel van hen tot de bovenklasse behoort. In feite kun je je heel goed in hen verplaatsen en dus voorstellen hoe ze handelen en reageren.

De schrijfstijl van Goddard is aangenaam, waarbij hij zich soms ook lijkt te verplaatsen naar het eind van de negentiende eeuw. Een sterk aspect is de sfeer die van zowel die periode als van de omstandigheden wordt gecreëerd. Het verhaal leeft hierdoor stukken meer. Over het geheel genomen houdt Onaangenaam bezoek het midden tussen roman en thriller, maar weet naarmate de plot vordert steeds meer te intrigeren, waardoor het boek op een gegeven moment lastig is weg te leggen.