Mustread!

Ⓡⓔⓒⓔⓝⓢⓘⓔ

Soms zou je willen dat je een boek opnieuw voor het eerst kan lezen. Vergeten waarover het boek gaat, blanco starten bij de eerste pagina. Dit gevoel heb ik bij ‘Een leven zo ver’ van M.L Stedman. Dankzij @lsuitgeverij en @joycevvliet mocht ik dit aangrijpend boek vooruitlezen. Dankjewel hiervoor!

Het verhaal begint met een drama voor de familie MacBride. Waar men eerst het gevoel had de wereld aan te kunnen, stort nu alles in. De overige familieleden proberen hun leven terug op rails te krijgen. Samen met de talloze mensen op de farm. Tot wederom het noodlot toeslaat. Een schaduw die over hun leven blijft hangen.

Van bij het eerste hoofdstuk had dit verhaal mij in zijn macht. De familie en hun verhaal laten je niet los. Stedman weet je met elke gebeurtenis te ontroeren, hun verhaal raakt je tot het diepste van je ziel. Met net geen 480 pagina’s is dit een vrij lijvig boek. Maar je vliegt erdoorheen. De hoofdstukken zijn aangenaam kort, voor je het weet ben je ettelijke pagina’s verder. Wat vooral te wijten is een de meeslepende schrijfstijl van Stedman. Het boek is opgedeeld in 3 delen, die gelijklopen met 3 levensfases van Matt MacBride. Het is zo een personage die onder je vel kruipt. De schrijfster schuwt zijn kleine kantjes niet. Ze zet een levensecht personage neer. Er passeren heel wat personages de revue. Van sommige heb je direct een beeld van hun rol in het verhaal. Bij andere moet je ze even in het achterhoofd houden. Maar vergeten doe je niet. Net zoals het leven op en rond de farm. Als lezer waan je je ter plekke. De schrijfster beschrijft uitgebreid de omgeving, de gewoontes, de natuur. Mocht je toch nog inspiratie te kort hebben, dan brengt de cover je vanzelf in de sfeer. De keuze van kleuren is subliem. De details zijn perfect gekozen.
‘Een leven zo ver’ is een roman die je moet gelezen hebben. Het is een verhaal die je bijblijft, lang nadat je de laatste letter hebt gelezen.

“… net zolang tot ze niet meer waren dan een vlek op dat tijdloze rode landschap waar hun daden, goede en slechte, voorbestemd waren om zich te voegen bij die immense oceaan van menselijke vergetingen.”