Een zachte dood?

Dit boekje is mijn kennismaking met Simone de Beauvoir. Ik kan het dus niet vergelijken met ander werk van haar. Het is persoonlijk en de schrijfster geeft zichzelf genadeloos bloot, wat ik wel van haar had verwacht.
De titel en de vertaling ervan intrigeerden me: une mort très douce, maar niet een zeer zachte dood. Slordigheidje? Is de titel ironisch bedoeld of vindt Simone dat hier inderdaad sprake was van een zeer zachte dood?
Onlangs was ik voor het eerst getuige van het laten "inslapen" van een dier. De hond van mijn dochter was me erg dierbaar geworden en ik wilde getuige zijn van zijn dood. De dood van onze huisdieren is vaak veel zachter dan die van mensen maar de dood van ons hondje vond ik niet echt zeer zacht. Na de injectie draaide hij nog menig wezenloos rondje alvorens neer te storten. Toch zijn we veel kwistiger met euthanasie bij dieren dan bij mensen. Ik verbaas me daar onophoudelijk over. Waardig sterven zou prioriteit nummer één moeten zijn.

Mijn moeders lichaam weigerde dood te gaan terwijl ze zelf graag wilde. Net als de moeder van Simone had ze doorligplekken en takelde ze op een onwaardige manier af. Artsen hielden haar met kunst en vliegwerk in leven. Ik dacht, waarom? Maar mijn vader wilde haar bij zich houden.

Al dit soort gedachten en associaties zweefden al lezende door mijn hoofd. Mijn moeder overleed gelukkig in haar eigen huis. Hoe anders moet het zijn om te sterven in een ziekenhuis.
Tot ver over de helft van dit boek kon het me maar matig boeien omdat het vooral over allerlei trivialiteiten ging die m'n aandacht niet wisten vast te houden.: familieleden, kennissen, geschenkjes, overleg met artsen en verpleegsters, eten en drinken, het kwam me allemaal erg oppervlakkig voor.
Pas veel later in de tekst stort De Beauvoir zich in de complexiteit van afscheid, rouw, verdriet, spijt enzovoorts. De dochter overdenkt het leven van haar moeder, haar huwelijk, hoe de relatie moeder-dochter was, hoe moeder zich verder had ontwikkeld na de dood van haar man en hoe haar moeder als stervende was.
Confronterend, voor haarzelf, voor mij als lezer. Het zijn universele thema's waar niemand aan ontkomt.

Een waardevol boekje. De eerste helft verdient twee sterren, de tweede helft vier. Eindoordeel: drie sterren.