Leegte

Een merkwaardig boek. Ik heb het achter elkaar uitgelezen. Het leest vlot en de schrijver houdt de vaart erin.
Na afloop dacht ik, maar wat heb ik nu eigenlijk gelezen en wat wil de schrijver me vertellen?
Dit alles is op zich al een prijs waard, dat de lezer achter blijft met vragen. Maar kan ik ze ook beantwoorden?
Ik vrees van niet want de schrijver onthult zich niet in dit boek.
Ik moet zeggen dat ik het eerste hoofdstuk het beste vond, omdat het zo afschuwelijk kaal was en omdat ik zo te doen had met de jonge Istvan.
Maar daarna. Er gebeurde veel. Istvan leidde een turbulent leven, doorrookt, vol seks en drank en altijd mensen om zich heen. Mensen met wie hij zich nooit verbond, behalve misschien de overbuurvrouw van zijn jeugd? Veel blijft vaag en de schrijver maakt niks af. Hij doet dat niet om zich er gemakkelijk vanaf te maken. Het is een bewuste keuze. Het effect is dat de lezer als het ware verweesd achter blijft, geen antwoorden krijgt op zijn/haar vragen en daarom maar gewoon doorleest tot het volgende moment van verweesdheid, enzovoort.
Ik vrees dat veel mensen leven zoals Istvan. Vervreemd van zichzelf en hun omgeving, in een diepe eenzaamheid die - gelukkig? - niet bewust gevoeld wordt. Szalay heeft dat raak getroffen maar waarom het boek Flesh/Vlees heet?? Alsof het thema van dit boek lichamelijk genot is, alsof het daar om draait. Dat bedoelt de schrijver volgens mij geenszins. Maar wat dan?
Stilistisch vind ik het boek een ramp, inhoudelijk interessant maar nergens heeft het me geraakt. Daarom drie sterren. Wat bezielde de jury om hem zo'n grote prijs toe te kennen?
Rest me nog te zeggen dat de vertaling zeer matig was. Door de hoge snelheid waarmee ik dit boek las, stond ik er maar niet bij stil.