Morgen, morgen en morgen

Ik weet niet zeker of ik enthousiast was om dit boek te lezen, ik denk dat ik eerder nieuwsgierig was. Om de een of andere reden had ik verwacht dat het meer sciencefictionachtig zou zijn aangezien het over het maken van videogames gaat. Het is echter gewoon pure fictie.

Videogames spelen een grote rol in het leven van de personages, maar het boek gaat over vriendschap. Het is een boek dat draait om de personages, maar met een plot (er gebeurt veel), en dat is precies het soort boek waar ik van houd.

Het verhaal beslaat een lange periode en je leert de personages echt goed kennen. Je volgt hun verhaal van kindertijd tot volwassenheid. Het is prachtig vormgegeven wat betreft de personages en hun onderlinge relaties. Sam en Sadie zijn imperfect, gekwetst en realistisch. Hun pijn komt gedurende de hele verhaal naar voren, met name die van Sam, die meer dan eens flink wat ellende heeft meegemaakt. Sadie daarentegen heeft een bevoorrechte jeugd gehad, maar haar volwassen leven brengt pijn in relaties en kwetsende reacties op haar games. Marx, die hun vriend en producer wordt, is in zekere zin het tegenovergestelde van het duo. Zijn leven is relatief gelukkig en zorgeloos, en hij doet er alles aan om dat ook voor Sam te bereiken. Soms lukt dat, soms niet. Zelfs bijfiguren zoals Zoe (de componiste van de soundtrack van hun game) en de andere gameontwikkelaars Simon en Ant zijn gedetailleerd en onvergetelijk.

Hoewel ik met enige aarzeling aan dit boek begon, ben ik zo opgelucht dat ik het gelezen heb, want het wordt waarschijnlijk een van mijn favoriete boeken van het jaar – het loont om avontuurlijk te zijn en buiten je comfortzone te lezen!

Een werkelijk ontroerend verhaal over twee vrienden vanaf hun kindertijd tot hun late dertiger jaren. En bovendien erg origineel!