Persoonlijke verhalen als korte toneelstukjes

Groots en meeslepend willen we leven, jaja, maar wie sorteert de sokken?

‘’Met An Olaerts is het altijd al wat geweest. Meer dan 20 jaar schrijfwerken en krantenstukjes hebben ervoor gezorgd dat ze niet meer welkom is in de centrale gevangenis van Leuven. Dirk Draulans hoeft ze allicht niet meer te bellen. En met Club Med mag ze ook niet meer op vakantie.

In deze korte verhalen dendert ze over de hoogtes en laagtes, voorbij de hindernissen van een middelbaar mens. Onderweg trapt ze in twijfel, gedoe en praktische beslommeringen. Ze gaat de kleine mislukkingen te lijf met wanhoop, overgave en humor. Ter lering en vermaak van iedereen die naakt in dit tranendal is komen vast te zitten. Compost zijn wij. En tot compost zullen wij wederkeren.’’

Toen de uitgever vroeg of ik: 'Altijd wat. Kleine mislukkingen van een middelbaar mens' wilde lezen, dacht ik meteen, ja, van An Olaerts altijd! Ik ken Ann een beetje van haar columns in 'De Standaard' en ik weet dat ze als geen ander grote thema’s weet binnen te smokkelen via kleine anekdotes.

Het nieuwe boek leest als persoonlijke kleine toneelstukjes weg.
‘’Het observeren en het praktiseren gaat non-stop door. Alles kan een aanleiding zijn voor een nieuw stukje. De inspiratie is overal, bovenal op de stomste plaatsen eerst. Want de muze zit altijd bij Hugo Camps op schoot.’’

Verhalen die trouwens lekker blijven hangen. Regelmatig denk ik aan haar verhalen en zie variaties voorbijkomen. Een soort cabaret op maat voorstelling zoals met 'Drie aapjes in een polyesterbroek'. Die kan je dan misschien ook beter niet in de bus lezen. Een binnenpretje is leuk, maar iemand geniepig en samenzweerderig uitlachen terwijl hij je kaartje controleert is wat anders. Of in bed. De laatste keer dat ik dat deed heb ik mijn partner wakker geproest. De verschrikte blik deed me nog harder lachen en iedereen begrijpt dat ook dat niet wenselijk is wil je het samen langer uithouden.

Maar het is niet alleen humor wat Olaerts brengt. 'De ontdekking van een moeder' kroop onmiddellijk onder mijn huid. Het kippenvel stond huizenhoog op mijn armen en de tranen liepen over mijn wangen. Een verhaal dat over het verlies van haar kindje gaat. Over vragen die je niet gesteld krijgt, vragen die niet zouden mogen bestaan, of verdriet dat zo groot is en het einde van alles.

‘’Januari is halverwege. Vanaf nu, zegt de etiquette, komen alle nieuwjaarswensen te laat. Dit jaar geen wensen. Wensen zijn verraderlijke verschijnselen. Vorig jaar heeft me geleerd om ze niet te vertrouwen. Ik durf niet te denken aan het voorjaar en ik ben bang voor de zomer die gaat komen. Want ik ga mijn meisje een hele kalender moeten missen. En daarna nog. Voor altijd. Ik ben haar kwijt, voorgoed.’’

‘’Ze leek op een Spondeligger. Die heeft ook zo’n spitsneus. De verpleegster vond dat ze een fijn gezichtje had en lange benen. Maar verder heb ik haar net zo goed gezien. De dood zat haar erg ruim om het lijf. ‘’
De stijl van dit verhaal doet me aan een andere favoriete auteur denken. Aan de gedichten van Anna Enquist. Waar het rauwe oergevoel van verdriet ook zo goed te voelen is. Het aanzwellen tot gieren. Steeds hoger en harder; en elke vezel in je lichaam voelt mee.

In altijd wat. Kleine mislukkingen … staan 73 korte blogs vol wervelende en prikkelende verslagen van Olaerts ervaringen en gedachten. Ieder verhaal staat voor een portie dopamine. Een grote aanrader voor mensen die graag geprikkeld willen worden door het leven.

Auteur An Olaerts |Standaard Uitgeverij - Tzara | New Book Collective | EAN 9789022340264