Lezersrecensie
Wederom een topverhaal!
Zo’n verhaal waarvan je denkt, ik lees nog één hoofdstuk… om vervolgens veel te laat het boek dicht te doen en steeds het gevoel hebt dat je MOET doorlezen.
Tegan is hoogzwanger en van de vader wil ze niets weten. Ze heeft het zwaar en besluit haar broer op te zoeken. Ze stapt in de auto en belandt in een sneeuwstorm. Een ongeluk zet haar leven, en dat van haar ongeboren kind, volledig op z’n kop. Ze krijgt hulp, maar niets is wat het lijkt. Zijn deze mensen wel te vertrouwen? En wat staat haar te gebeuren?
We lezen vanuit verschillende personages en je leest het verhaal in vier delen, rondom één allesbepalend moment: de crash. Deze opbouw werkte voor mij ontzettend goed, want je wéét dat er iets misgaat, alleen niet hoe, wanneer en vooral door wie. Vanaf de eerste pagina voel je die dreiging. Alsof je samen met Tegan langzaam richting iets verschrikkelijks gaat. Je hebt dan ook al snel met haar te doen.
De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je blijft lezen. Echt een boek dat je niet even weglegt om straks verder te gaan. De spanning wordt opgebouwd en dat merk je aan de sfeer, twijfel en angst. Je voelt de eenzaamheid, de machteloosheid en vooral de constante vraag: wat is er waar?
Wat McFadden voor mij zo sterk maakt, is hoe je het gevoel hebt partij te kiezen… om je daarna te laten twijfelen aan alles wat je dacht te weten. Ik betrapte mezelf er meerdere keren op dat ik bleef twijfelen. En net als je denkt dat het verhaal duidelijk een kant op gaat, komt er zo’n typische McFadden-wending die alles opnieuw op z’n kop zet.
De Crash is voor mij weer een bewijs waarom ik zo van haar boeken hou. Spannend, vlot geschreven, psychologisch sterk in elkaar en met dat einde dat je niet ziet aankomen. Ik zeg het je; vertrouw niemand, dat doe ik ook niet en dat heb ik aan McFadden te danken!
Tegan is hoogzwanger en van de vader wil ze niets weten. Ze heeft het zwaar en besluit haar broer op te zoeken. Ze stapt in de auto en belandt in een sneeuwstorm. Een ongeluk zet haar leven, en dat van haar ongeboren kind, volledig op z’n kop. Ze krijgt hulp, maar niets is wat het lijkt. Zijn deze mensen wel te vertrouwen? En wat staat haar te gebeuren?
We lezen vanuit verschillende personages en je leest het verhaal in vier delen, rondom één allesbepalend moment: de crash. Deze opbouw werkte voor mij ontzettend goed, want je wéét dat er iets misgaat, alleen niet hoe, wanneer en vooral door wie. Vanaf de eerste pagina voel je die dreiging. Alsof je samen met Tegan langzaam richting iets verschrikkelijks gaat. Je hebt dan ook al snel met haar te doen.
De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je blijft lezen. Echt een boek dat je niet even weglegt om straks verder te gaan. De spanning wordt opgebouwd en dat merk je aan de sfeer, twijfel en angst. Je voelt de eenzaamheid, de machteloosheid en vooral de constante vraag: wat is er waar?
Wat McFadden voor mij zo sterk maakt, is hoe je het gevoel hebt partij te kiezen… om je daarna te laten twijfelen aan alles wat je dacht te weten. Ik betrapte mezelf er meerdere keren op dat ik bleef twijfelen. En net als je denkt dat het verhaal duidelijk een kant op gaat, komt er zo’n typische McFadden-wending die alles opnieuw op z’n kop zet.
De Crash is voor mij weer een bewijs waarom ik zo van haar boeken hou. Spannend, vlot geschreven, psychologisch sterk in elkaar en met dat einde dat je niet ziet aankomen. Ik zeg het je; vertrouw niemand, dat doe ik ook niet en dat heb ik aan McFadden te danken!
1
Reageer op deze recensie
