Een verhaal dat je niet vergeet....

Na het lezen van Als scheuren in de aarde, moest ik dit boek lezen en ik kan je zeggen ‘De stilte voor de storm’ heeft me wederom gevangen, wauw wat een boek! En daar waar selectief mutisme centraal staat in dit boek, weet ik ook moeilijk de woorden te vinden om te omschrijven wat ik van dit boek vond.

Catherine woont samen met Sam en hun kinderen als ze voor een dilemma komt te staan. Ze keert terug naar de plek waar ook haar jeugdliefde is, Lucian. Jaren geleden heeft ze haar hart aan hem verloren maar door een heftige gebeurtenis heeft ze afstand van hem genomen, zonder enige uitleg. Sindsdien heeft ze nog elke dag aan hem gedacht, en nu ze hem weer tegenkomt lijken haar gevoelens nooit weggeweest. Toch kan ze niet bij hem blijven en vol emotie gaat ze terug naar Sam en haar kinderen. Maar wanneer er iets vreselijks voorvalt raakt Catherine in haar eigen wereld en kan, of wil, ze niet meer praten. Zal het zwijgen haar helpen terug te keren naar de tijd toen alles nog goed was?

‘- de laatste momenten uit ons leven ervoor terwijl de wijzer van de klok naar erna tikt.’

Dit hartverscheurende verhaal over een vrouw die gevangen zit in haar eigen wereld, door keuzes uit haar verleden en traumatische gebeurtenissen, grijpt je meteen bij je keel. Je wil deze vrouw, maar ook haar man en haar kinderen helpen. Haar emotie, maar zeker ook die van haar familie en vrienden zijn zo puur en rauw, je voelt ze door het hele verhaal heen.

Je leest het verhaal in verschillende tijdslijnen. Het heden waarin Catherine niet kan praten. Vier maanden daarvoor en vijftien jaar geleden. De afwisseling zorgde ervoor dat het even duurde voordat ik het verhaal kon plaatsen maar al snel zorgde dit er ook voor dat mijn nieuwsgierigheid zo bleef trekken dat ik het boek niet weg kon leggen.

Het verhaal van Catherine en Lucian en daarnaast het verhaal van Catherine en Sam zijn in opbouw zo sterk, naast elkaar maar zo in elkaar verweven. Stapje voor stapje ontdek je meer over het verleden en de achtergronden van de personages.

Door Catherines mutisme is ze een personages dat je intrigeert. Door steeds meer van haar verleden te ontdekken kom je steeds dichter bij haar. Het verhaal kruipt onder je huid en voelt intens. De pijn, de keuzes, het onbegrip en het verdriet, het is ondraaglijk. En dat voel je en dat maakt dat het verhaal je raakt.

Clare Leslie Hall weet wederom een krachtig en zo mooi verhaal neer te zetten dat ik nu al kan zeggen dat ook dit boek een favoriet zal zijn. Haar schrijfstijl is bijna poëtisch en schept een bijzondere sfeer.

‘Als je alleen nog je dromen hebt, waarom zou je dan geen volmaakt einde fantaseren?’



De stilte voor de storm is een hartverscheurend verhaal over liefde, rouw en keuzes die je leven maken zoals het is, en die niet meer terug te draaien zijn. Een pakkend verhaal, met een perfect passende titel, dat je niet snel zult vergeten.