Hoe ben jij met grotten?

Als je een spannend boek wilt lezen, dat tot de laatste zin spannend blijft, dan kan je niet anders dan dit boek kiezen.

Voor het eerst in een druipsteengrot zijn is indrukwekkend en spannend. De fascinatie hoe de stalactieten en stalagmieten door de natuur gemaakt worden en dan de angst om in zo’n grot te verdwalen is groot.

Gooi daar de Film The Descent bij en je houdt vanaf de eerste zin van Haar laatste adem je eigen adem in tot het einde van het boek.

Tess en haar beste vriendin Allie gaan samen in een afgelegen grottenstelsel een tocht maken.

Daar aangekomen staat ene Jacob, die vertelt dat hij voor Green Ridge werkt en hen graag de grot wil laten zien. Hij kent de mooiste plekjes. Allie vertelt hem op te rotten. Hij geeft een creepy fibe af en ze willen hem zo snel mogelijk kwijt. Bovendien heeft Allie heel veel ervaring met deze grot.

Met Go Pro camera’s op hun helm en bepakt en bezakt met gereedschap om in de grot af te dalen gaan ze op pad. ‘Doe je mond dicht als je een groot insect ziet.’

Als ze halverwege de afdaling zijn, merken ze een licht op. Er volgt een achtervolging die je niet zomaar vergeet.

“Als het waait is er een weg, als er een luchtstroom is, is er meer grot.”

Dan gaat er van alles mis en zit Tess vast in een nauwe kruipruimte, smaller dan een doodskist.

Als ze bij komt in het ziekenhuis gaat ze samen met Rechercheur Washington de gangen van haar vriendin Allie na. Wat is er in hemelsnaam gebeurd en is ze nu wel of niet buiten gevaar?

Zelden lees je een boek die echt vanaf de eerste pagina tot aan het einde toe rete spannend is.

Wat een geweldig boek en wat kan je je hart ophalen aan de beschrijvingen van Adams. Je waant je in de grottenstelsels met je eigen GO pro camera op je helm. Je bewondert de helictieten, zijwaartse druipstenen die fysiek onmogelijk zijn. Je twijfelt of je de ‘Erger dan de dood gang’ in zult gaan en

Taylor Adams beschrijft de grotten zo beeldend, dat je plaatsvervangend claustrofobisch bent.

“Er zijn geen muren, geen plafond en geen vloer. Het is geen menselijke plek.”

Wat een boek!

Met dank aan Luitingh Sijthoff