Wat niet weet....

Soms is het jammer als boeken een genre typering meekrijgen. Wat niet deert van Nicolet Steemers is hier een goed voorbeeld van. Als je een spannend verhaal verwacht, kom je bedrogen uit. Toch zit er zeker spanning in dit boek, onderhuidse spanning wel te verstaan.

Op initiatief van oudste zoon Ruud komt een gezin samen in hun lichtelijk vervallen vakantiehuisje in de Achterhoek. Naast Ruud zijn dat: vader, die verward na een herseninfarct zich noch slechts met onsamenhangende woorden kan uiten, broer Philip met zijn vrouw Susan en nakomertje Manon. Dertien jaar geleden is na een ruzie, tijdens de vakantie van vader, moeder en het zusje, de moeder van het gezin verdwenen. Vader vertelt de jongens dat moeder hen na de zoveelste ruzie in de steek gelaten heeft. Dit verhaal wordt geaccepteerd omdat moeder dit dreigement al vaker had geuit. Al snel in het verhaal blijkt dat er toch iets anders met moeder is gebeurd.

Broers en schoonzus zien dit uitje als een ultieme poging om vader uit zijn afasie te krijgen, waarbij het huisje herinneringen zou kunnen oproepen. Zusje Manon die met frisse tegenzin heeft ingestemd met dit familie-uitje, probeert dit juist uit alle macht te voorkomen omdat ze bang is dat gedrag en uitspraken van vader licht zullen werpen op de verdwijning van moeder dertien jaar geleden. Het boek is geschreven vanuit de perspectieven van de broers en zus en als lezer kun je hierdoor al snel doorzien wat er gebeurd is. Verrassing in het plot is er dan ook niet, het lezenswaardige zit vooral in de subtiele wijze waarop vanuit deze verschillende invalshoeken de verhoudingen in dit gezin worden geschetst en het daaruit voortgekomen (zelfdestructieve) gedrag. Dit doet Nicolet Steemers uiterst kundig, er komst steeds een stukje informatie vrij. Dit levert een goed geconstrueerd verhaal op, waarbij de waarheid uiteindelijk volledig aan het licht komt. En daarmee is ook de harmonie in het gezin alsnog bewerkstelligd.