Melkboer, een claustrofobische ervaring

Onontkoombaar zit je in het hoofd van een meisje van 18 in de jaren 70 in een weliswaar naamloze stad , maar onmiskenbaar in Noord Ierland in de tijd dat de strijd in Ierland tussen de protestanten en katholieken op zijn hoogtepunt was.
Een naamloos meisje dat probeert zo onzichtbaar mogelijk te zijn, zij houdt zich zich zoveel mogelijk afzijdig van de alom aanwezige dreiging in een gebied dat nadrukkelijk in twee vijandige kampen is verdeeld.
Geen van de personages in het boek heeft een naam, ze worden aangeduid met woorden als Soortvanverkering, Oudstevriendin, Derdezwager, onze hoofdpersoon is Middelstezus.
Middelstezus wordt gestalkt door Melkboer, iemand met een hoge status binnen een van de kampen en weet zich met deze situatie geen raad. We volgen Middelstezus in haar tochten door de stad, haar ontmoetingen met Soortvanverkering en de voortdurend op onverwachte plaatsen opduikende Melkboer en krijgen al haar gedachten, angsten en afwegingen over de situatie mee.
Mensen, plaatsen, situaties en dingen niet bij hun naam noemen scheppen een sfeer van dreiging en gevaar: "Toen noemden ze me bij mijn naam, mijn voornaam en daarmee overschreden ze de laatste scheidslijn die er tussen ons nog bestond" .

Ik ben gekomen tot pagina 212 en heb het boek dichtgeslagen, ook al
voelt het een beetje als een nederlaag, een inderdaad geweldig geschreven boek toch halverwege naast je neer te leggen.
Wat je in de recensies over dit boek leest is waar, het is verbijsterend en razend knap geschreven, maar het beneemt me ook de adem, het werd me te veel, ik kon me niet (meer) met de anonieme personages identificeren, jammer, misschien dat ik het ooit nog uitlees, maar voorlopig niet.