"..Al deze toevalligheden bij elkaar zouden toch vele alarmbellen moeten doen rinkelen.."

"Toen was ze weg"
is mijn kennismaking met de boeken van Lisa Jewell, een schrijfster die in Engeland steevast hoog genoteerd staat in de bestsellerlijsten.
De titel "toen was ze weg" trekt in  grote witte letters de aandacht op de kaft met verder een afbeelding van in warme kleuren gefotografeerde bomen (vanuit een kelderraam?) tegen een zachtblauwe lucht . Ook staan op de omslag lovende aanbevelingen ( waanzinnig goede thriller, verslavend, vol vaart, goed geschreven" enzovoort) en een introductie op de achterflap die nieuwsgierig maakt.
Het boek begint veelbelovend, meteen in de proloog worden we geconfronteerd met een vingerwijzing van het lot ""als ze de tijd terug kon draaien, die kon ontwarren en als een bolletje wol de andere kant op kon rollen, dan waren de knoopjes in het garen, de waarschuwingstekens, haar wel opgevallen. Achteraf gezien was het maar al te duidelijk..."
En in het eerste deel wordt de spanning verder opgevoerd. In een beschrijving van "toen" lezen we over het verdwijnen van Ellie inklusief hints naar de mogelijke dader. Ook lezen we dat na twee jaar de zoektocht naar Ellie door de politie op een laag pitje gezet is en dat het huwelijk van Ellies ouders onder de druk van deze gebeurtenissen is bezweken. Vader Paul wil verder met zijn leven maar moeder Laurel blijft hopen op de terugkeer van haar "golden girl", haar oogappel. En dan is het op pagina 46 opeens al 10 jaar later en lezen we dat er stoffelijke resten zijn gevonden en is er een begrafenis, Ellie bleek toch niet van huis weggelopen te zijn zoals de politie dacht..

Als je in het begin van een verhaal al zoveel  weggeeft over  hoe het uiteindelijk afloopt met de hoofdpersoon, dan schept dit hoge verwachtingen over de weg daar naartoe, in dit geval dacht ik eerder aan een familiedrama dan aan een thriller. Wie heeft er geheimen?

Het verhaal wordt opgebouwd met  wisselingen van perspectief en sprongen in de tijd. In 4 delen kijken we in korte hoofdstukken mee over de schouder van moeder Laurel, haar dochter Ellie, de  wiskundelerares Noelle, en  Laurels' minnaar Floyd, zo komen we te weten wat er zich in het verleden  heeft afgespeeld, wat de  rol is van het "toeval" en hoe de situatie in het heden zich ontwikkelt.

Van de belangrijkste karakters heeft Laurel veel aandacht van de schrijfster gekregen, zij overtuigt het meest, met haar al 10 jaar lang sluimerende hoop op de terugkeer van haar lievelingsdochter en de moeite die zij heeft om gewoon verder te kunnen leven, iets dat haar man Paul en  haar twee andere kinderen, Hanna en Jake wel lijken te kunnen.  Laurel krijgt nog wat meer reliëf doordat zij op een gegeven moment gaat inzien hoe zeer zij door haar permanente gerichtheid op haar verdwenen dochter Ellie, met name haar andere dochter Hanna heeft tekortgedaan.

Maar haar "toevallige" kennismaking met de nerd-achtige Floyd, die zo aan haar ex-man doet denken,  en hun halsoverkop toeslaande verliefdheid ontstijgen het  smartlapniveau niet. Merkwaardig is ook dat Floyd min of meer om de hoek woont,  vlakbij de plek waar Ellie voor het laatst is gezien, en dan is er nog de tamelijk  bijzondere relatie die hij met zijn  beide dochters onderhoudt, waarvan Poppy, de jongste, nota bene het evenbeeld lijkt van haar verdwenen dochter Ellie. Al deze toevalligheden bij elkaar zouden toch vele alarmbellen moeten doen rinkelen, zeker bij een vrouw die al 10 jaar lang in spanning leeft door het zo plotseling verdwijnen van haar kind.

Pas als Laurel ontdekt dat Floyd een relatie heeft gehad met de wat aparte wiskundelerares Noelle die tot kort voor haar verdwijning bijles gaf aan Ellie, gaat Laurel voorzichtig op onderzoek...

Lisa Jewell kan zeker een verhaal vertellen, de vaart zit er goed in, het boek verleidt je met zijn korte hoofdstukken, wisselende perspectieven, en vlotte, simpele schrijfstijl om dóór te lezen. En dat doe je dan ook, je wilt weten hoe het uiteindelijk zit, terwijl je dit in grote lijnen toch al ruim vantevoren ziet aankomen. Maar toen ik het boek eenmaal uit had, had ik er toch een wat onbestemd gevoel bij, ik kon me de details nauwelijks meer voor de geest halen.

Ik vond de door de schrijfster gekozen vertelvorm met zijn opsplitsingen in delen en perspectieven uiteindelijk een beetje gemakzuchtig, meer gericht op het creëeren van snel effect dan op het vertellen van een gelaagd verhaal met diepgang, de personages worden te weinig van vlees en bloed en bepaalde elementen in het verhaal vond ik ongeloofwaardig,  daardoor werd het boek voor mij uiteindelijk een wat  door elkaar gehusselde "en toen-en toen-en-toen-vertelling".

"En toen was ze weg" zie ik uiteindelijk meer als ontspanningslectuur met  thrillerachtige elementen, waarbij naast al de verwikkelingen  rond de verdwijning, er ruimte is voor een vleugje romantiek, en een uiteindelijk hoopvol einde, het is misschien een aardig boek om mee te nemen  op vacantie als je een liefhebber van chicklit bent.

Maar lees je graag subtiel geschreven thrillers die je bijblijven, met een bijzondere en  onverwachte plot en met rijke, gelaagde personages met een ziel , dan kun je bij een schrijfster als  Karin Fossum meer je hart ophalen.