Alleen de laatste hoofdstukken voelen als feelgood...

Ik werd aangetrokken door de kaft; die vind ik echt heel mooi. En het feit dat het eerste boek van Sally Thorne zo de hemel in geprezen wordt. Dan moest dit toch ook een pareltje zijn? Had ik toch eerst met die moeten beginnen. Ik houd van stoere meiden. Echt wel. Dames die niet op hun mondje gevallen zijn. Maar de Darcy uit dit verhaal vond ik ronduit deprimerend. Verbitterd, negatief en gewoon niet leuk. Meestal kan ik voor elk personage wel sympathie opbrengen maar zelfs dat lukte hier niet. Waarom ik doorgelezen heb? Om de doodeenvoudige reden dat ik te nieuwsgierig was naar het einde. Ik wilde graag weten hoe het afliep. Pas bij de laatste hoofdstukken verdween het vervelende knagende gevoel een beetje. Iets wat volgens mij niet helemaal bij feelgood past.
Waarom 2 sterren en niet één? Omdat ik echt wilde weten hoe het afliep want hoe moest deze Darcy in hemelsnaam nog een karakterswitch ondergaan. Dat is gelukt, dat moet ik de schrijfster nageven. En daar zijn mijn 2 sterren voor: het opwekken van nieuwsgierigheid om me door te laten lezen. En voor de hond. Want ik houd van honden.