Quatre-mains

De twee hoofdpersonages zijn naast partners op het werk ook een koppel. De evolutie hiervan kan je doorheen de verschillende delen lezen. Ze werken nauw samen met twee andere rechercheurs: Creten en Reynders.

In dit verhaal onderzoeken ze eens geen moord maar wel een bizar geval. Een pianist die de halve finale van de Elisabethwedstrijd bereikt heeft, wordt in shock gevonden met een afgesneden vinger. Verschillende pistes worden onderzocht maar als later nog een pianist hetzelfde meemaakt wordt duidelijk dat ze het in de richting van de wedstrijd moeten zoeken.

De verhalen van Bart Debbaut zitten steeds goed in elkaar. Een goede plotopbouw en voldoende spanning en een vlotte Vlaamse schrijfstijl houden de lezer vast aan het boek. Daarom wil ik de reeks ook volledig lezen.

Echter jammer genoeg stoor ik me vaak een beetje aan de hoofdpersonages. De mannen maken zich weinig sympathiek. Dat er al eens een grapje gemaakt wordt onderling, dat is ok maar het lijkt wel alsof ze nooit eens serieus reageren. Ook tegen mensen die nauw in verband staan met de slachtoffers. Verder worden doorheen de reeks de vrouwen vaak aan een volledige keuring onderworpen. Soms is het een beetje te veel. Al heb ik de indruk dat het in de laatste verhalen wel al wat minder is en dat het dus wat meer eigentijdser wordt. En gelukkig zorgt Mieke Van Cattendyck voor een beetje evenwicht tussen al die machomannen, al mag ze gerust nog wat meer op haar strepen staan.