Als je het verleden niet achter je laat, zal het je toekomst vernietigen..

De Vijverengel - Tiny Mazereeuw.
“… kan angst de baarmoeder binnendringen… verbondenheid die in het latere leven nooit meer zo puur en rein zal zijn…”
De ik-persoon Crissy groeit op in een gezin met moeder Manon, vader Paul en haar broertjes Michiel en Thomas.
Vroeger woonde Simon er ook. Toen was het een blij huis, maar dat is voorbij . Het is geen blij huis meer (blz 10).
Manon heeft erg veel last van spanningen. Het zijn demonen die haar teisteren, die haar scheel doen kijken, die haar ’s nachts doen dwalen, die haar doen praten tegen iemand die er niet is…

Vader werkt hard, te hard. Hij is elke dag vroeg weg en komt erg laat thuis. Hij loopt weg voor iets…voor wat? Hij bekent het aan Manon.
“… Manon ik kan niet langer bij je blijven. Ik ga weg… het is de man waar mijn geest en mijn lijf naar hunkert….”
“… maar hij is het juist die haar weer evenwicht kan geven als zij zich verloren voelt…” (blz 19)
Vader gaat… zonder uitleg aan de kinderen… Manon zakt weg…
Thomas en Michiel maken een boomhut, een vluchtplaats als het thuis niet meer gaat. Ze brengen er zelfs nachten door! Later vertellen ze het ook aan Crissy: dit is ook jouw schuilplaats als het met mama niet meer lukt.
Moeder kan het echt niet aan en de beide jongens worden naar een internaat gestuurd. Zonder duiding, zonder uitleg, zonder afscheid van Crissy….
Daar maken ze de vreselijkste dingen mee, die een blijvende diepe impact hebben. Vooral op de persoonlijkheid van Thomas. Hij wordt stiller, trekt zich terug, neemt afstand… ook van zijn broer en beste vriend! Michiel heeft meer veerkracht, accepteert het tenslotte maar…
De wanhoop van beide jongens wordt zeer intens beschreven, alsof het jou als lezer treft. Ze weten dat het slecht is wat hen overkomt, maar kunnen er als kind, als ondergeschikte niets aan doen.
De onmacht die de jongens ervaren, ervaart Crissy ook bij haar moeder. Er komt niets meer uit haar handen. Ze is inactief. Crissy moet op deze jonge leeftijd ( 7-8 jaar) voor zich zelf zorgen en eigenlijk ook vaak voor moeder!
Crissy is zeer sensitief. Ze voelt spanningen aan, zonder dat ze die weet te duiden. Zij ziet dat er iets met Thomas is. Zijn droomogen zijn verdrietige ogen geworden. Als Thomas angstige nachtmerries heeft, begrijpt ze
“… om een vreemde reden dat ik geen vragen moet stellen…”(blz128)
Het kamertje dat altijd op slot zit… het kamertje van haar zusje. Als ze er eens ‘stiekem’ op onderzoek gaat, vindt ze het dagboekje van haar zus Crissy. Ze neemt het mee naar de hut. Daar kan ze het ongestoord lezen.
De verhaallijn van het verleden en het heden raken elkaar hier, gegevens van toen komen in het nu terug.
“… er zweven dingen boven het water… maar ik zie niet wat het is…ik wil het water in…” (blz 102)
Is de Crissy van toen net zo sensitief als Crissy nu?
Crissy vraagt zich af: Waarom hebben ze ons nooit verteld over dat zusje? Verstopt moeder haar kinderen als ze groot zijn… moesten daarom Thomas en Michiel ook weg… ben ik de volgende?
Vader, moeder en Simon besluiten het verleden te gaan benoemen naar de kinderen. Het begin van de catharsis??
Verwacht van deze roman geen ingewikkelde schrijfstijl. Het taalgebruik is helder, niet gekunsteld, het gaat om het verhaal, om de boodschap, om de onherroepelijke heftige gebeurtenissen…
Een mooi filosofisch einde:
“Thomas, zus Crissy en Crissy…
zij zijn één geworden…
een nieuwe wereld wacht op hen…
Ze zijn één in verbondenheid
die in het leven nooit zo puur en rein is geweest…” (blz 164)
Een roman die laat zien hoe trauma’s levens verwoesten!