Het meedogenloze harde leven…

Het perenveld - Nana Ekvtimisjvili
Een roman met zeer beeldende taal. Het neemt je mee naar Georgië, waar, nadat het Sovjet beleid is vergaan en Georgië zelfstandig is geworden, geen geld meer naar toe stroomt.
De roman is in poëtische taal beeldend vorm gegeven: je voelt de zinderende hitte van de zomer, de loomheid van de mensen, de klamme atmosfeer bij regen…
Heel subtiel wordt het plot snel neergezet. De opbouw begint eigenlijk al direct met: “… ik maak Vano dood…” (p.7) Waarom denkt de hoofdpersoon Lela dat? Wie is die Vano? Wees tijdens het lezen alert op ter loops gegeven informatie, bij dit verhaal dat zich afspeelt in de jaren negentig in Georgië, in de betonbouwwoestenij van de buitenwijken van Tiblisi.
Daar is de ‘debielenschool’ die in feite ‘Internaat voor geestelijk gehandicapte kinderen’ heet. De kinderen die er wonen zou je aan de hand van de kleurrijke beschrijvingen zo herkennen.
Het internaat heeft veel achterstallig onderhoud. De zolder lekt, het balkon is afgebroken en het gat gaapt nog in de gevel. Dit internaat heeft Lela
“…in haar rottende schoot opgenomen... “(p.31) toen ze vanuit het kindertehuis in Temka hier naar toe moest.
Het perenveld, tussen het badhuis en het hoofdgebouw, mag dan wel perenbomen hebben, maar de peren… zijn beslist niet eetbaar, steenhard, waterig, vies!
Dit perenveld is wel de plek waar Lela en Vaska elkaar voor het eerst ontmoeten, kussen.
“… ze zeiden geen woord. Niet bij de eerste keer en ook later niet, toen ze elkaar telkens weer op het perenveld troffen…”(p.11)
Lela heeft wel een helder verstand. Zij helpt de toezichthoudster bij haar taak om op de kinderen te letten en er orde te houden. Als ze achttien wordt krijgt ze een baantje als bewaker van het parkeerterrein. Het wachthuisje wordt haar huisje. Daar komt Irakli vaak bij haar. Hij is een kleine jongen die hoopt dat zijn moeder hem ooit weer zal ophalen. Lela probeert hem ervan te overtuigen dat zij dat nooit zal doen!
Het internaat kent ook zijn helden, vertelt Lela. Helden die echt goed konden leren en op de universiteit zijn afgestudeerd, helden die weggingen en nooit meer terug kwamen.
Zou Irakli de volgende held worden? Of wordt het misschien Lela die moordlustige plannen heeft…
Een rauw boek, dat er geen doekjes omwindt, een boek dat de onverschilligheid van de omgeving schetst. Een onverschilligheid die alleen wordt doorbroken bij rouw en trouw plechtigheden.
Er heerst nog steeds een ‘zwijgen’, gewoon geworden tijdens de Sovjet tijd met de oren van de geheime dienst overal!
De roman geeft een gezicht aan het leven van deze ‘uithoek’, aan het leven van de kinderen in hun eigen úniversum’.