Ondanks schoonheidsfoutjes een veelbelovend begin van een nieuwe serie

De schaduw van vergelding van debutant Joran Godaert is het eerste boek in een serie met commissaris Yoann Berger in de hoofdrol. Het speelt zich af in Leuven en dat betekent dat hoofdinspecteur Thomas Berg van auteur Jo Claes er in die stad een concurrent bijkrijgt. Voor lezers die van misdaden in het Leuvense houden, is dat alleen maar goed nieuws. Het begint allemaal met een moord op een vrouw waarbij de ogen verwijderd zijn, en al snel volgen nog twee moorden. Yoann Berger en zijn team nemen de zaak op zich maar hun vermeende aanwijzingen leiden hen keer op keer naar een dood spoor. Frustrerend, en bovendien wordt er druk op het team gezet want uit niets blijkt dat het bij die drie moorden zal blijven.

Wat betreft de personages houdt deze thriller het bij de klassieke ingrediënten: een commissaris, enkele inspecteurs, een wetsdokter, een ambitieuze journalist, een enigszins onsympathieke hoofdcommissaris die druk zet op zijn ondergeschikten zonder verder veel met de zaak bezig te zijn, enz. Niets nieuws onder de zon. Godaert zorgt echter ook voor enkele elementen die je niet in elke misdaadserie tegenkomt. Zo valt snel de amicale sfeer op tussen de personages. De politiemensen spreken elkaar gewoon met de voornaam aan, ze zijn vriendelijk voor elkaar, er is geen onderlinge wrevel, en ze gaan na de werkuren wel eens samen op café. Ook de wetsdokter, de mensen van de technische recherche, en zelfs de obligate journalist die in de weg loopt, allemaal worden ze bij de voornaam aangesproken. De hoofdcommissaris ("De Generaal"), is de uitzondering. Hij is de onsympathieke flik van dienst.

In dit eerste deel zijn de hoofdpersonages nog enigszins magertjes uitgewerkt. Je komt nagenoeg niets over hun persoonlijke levens te weten. Dat commissaris Yoann Berger homo is en zijn partner hem heeft verlaten om in Honduras aan ontwikkelingshulp te doen, en dat zijn moeder dementerend is, is zowat het enige dat we te weten komen. Naar het einde van het boek toe doet de auteur alvast een poging om ons te laten zien dat er in volgende delen waarschijnlijk meer over het privéleven van Yoann Berger komt, maar voor nu is het zo dat de moordzaken en het onderzoek de volledige kern van het verhaal vormen. Het betekent ook dat de plot heel sterk moet zijn omdat er niets anders is waar de lezer zich op kan concentreren.

De plot zit gelukkig ook goed in elkaar. Na een korte inleiding in 2011 volgt een korte focus op een mysterieuze moordenaar, een eerste lijk, en het begin van het onderzoek. Godaert gaat best snel over tot de kern van de zaak. De vele korte hoofdstukken (maar liefst 95 stuks na de twee prologen, en dat op niet meer dan 340 pagina's) zorgen er mee voor dat het vooruit gaat. De inspecteurs gaan voortvarend te werk en er wordt weinig tijd verspild aan overleg tussen en mijmeringen van personages. Of om het anders te verwoorden: geen scènes die geschreven zijn om de feiten die al bekend zijn nogmaals te herhalen voor de lezers met een kort geheugen en die de boel vertragen. Het boek is geschreven met als doel te boeien, en dat doet het ook. De speurders onderzoeken de zaak en vinden sporen waar ze mee aan de slag gaan. Soms lopen die dood, soms wordt hierdoor een onschuldig persoon geviseerd, maar soms ook leiden die sporen hen verder en langzaam maar zeker komt de waarheid toch aan het licht zonder dat er eigenaardige kunstgrepen nodig zijn om een en ander te doen kloppen. Bovendien onderneemt Joran Godaert een geslaagde poging om de lezer op het verkeerde been te zetten en het verhaal tot aan het eind spannend te houden. Hier en daar valt een schoonheidsfoutje te ontdekken, en een epiloog van vier hoofdstukken is te veel van het goede. Het toont aan dat Godaert als auteur nog een beetje moet groeien, maar dat mag de pret niet drukken. De schaduw van vergelding is een geslaagd en voor het vervolg van de serie veelbelovend debuut.