Indrukwekkend debuut!

We kennen het waterdorp Giethoorn ook als het ‘Hollands Venetië’ omdat ze daar vroeger gebruik maakten van een punter waarmee men zich met een lange stok voortbewoog over de wateren. Tegenwoordig gebeurt dat bijna niet meer. De toeristenindustrie zorgt voor naamsbekendheid en staat garant voor een enorme drukte in het dorp; maar niet iedereen is er even gelukkig mee.

Voor in het boek schrijft de auteur waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald: de Flagellanten, de eerste bewoners van Giethoorn.
Het werd me al snel duidelijk dat de auteur goed bekend is met de gebruiken in Giethoorn.
Ook wordt hier het Waterplan genoemd. Het Waterplan is een samenwerkingsverband tussen de politie en provincie, de gemeente, het waterschap en natuurorganisaties.

NB: Giethoorn is een waterstreekdorp in de kop van Overijssel, in de gemeente Steenwijkerland in de Nederlandse provincie Overijssel en ligt tussen Steenwijk en Meppel. Lees hier meer over het dorp en de Flagellanten.

De onheilspellende cover trekt je het boek in: je wilt tenslotte weten wat daar aan de hand is en wie daar aan het punteren is!

Privédetective Ben Stil wordt ingeschakeld na de vermissing van een bekende man uit Giethoorn; alleen zijn bootje wordt teruggevonden.
Men ging in eerste instantie niet uit van een misdrijf, maar het wordt duidelijk dat het anders ligt. Ben Stil werkt samen met Simon Hoekstra van de politie.

Deze vermissing is niet het enige misdrijf dat we tegenkomen in dit verhaal; het staat bol van misbruik, sadisme en grof geweld. Soms lijken deze gebeurtenissen een eigen leven te gaan leiden. Het past zonder meer in het verhaal, maar hoeft voor mij niet zo nadrukkelijk beschreven te worden.

“Iemand moest hem zien te stoppen.
Maar tegen de politie wilde hij zijn verhaal niet doen. Hij wist dat de zaak verjaard was. Maar hij zou zich uiteindelijk wel moeten verantwoorden voor de Heer.
Bij het zelf bedienbare fietsbruggetje moest hij even wachten. De brug stond altijd geopend om het vaarverkeer voor te laten op de wandelaars en fietsers.
Hij drukte op de rode bedieningsknop…

...Zijn luide schreeuw werd overstemd door de plons.”

De plot is zonder meer knap gevonden, ik had dit niet zeker niet verwacht!
Afgezien van een paar typefoutjes en een aantal sprongen in tijd en het plotseling verschijnen van verhaallijnen, heb ik dit eerste deel van de Ben Stil-reeks graag lezen. Ik kijk dan ook uit naar het tweede deel.