Lezersrecensie
Een surrealistische zoektocht naar schoonheid in de gruwel van verwoesting
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Met 'Hospitaal van de dood' levert de auteur Lorand. een indringend en filosofisch werk af dat de grenzen tussen werkelijkheid en droom laat vervagen. Het is geen standaard oorlogsroman, maar een gelaagde vertelling die de lezer dwingt om stil te staan bij de breekbaarheid van het menselijk bestaan.
Het boek volgt Aleksandr, een jonge man die tijdens zijn dienstplicht een loodzware taak krijgt: het opruimen van de doden die de oorlog achterlaat. In deze grauwe, mechanische wereld van verlies ontmoet hij Leandra, een fotografe die met haar lens niet alleen het lijden, maar ook de onverwachte schoonheid van een kapotte wereld vastlegt.
Leandra introduceert Aleksandr in haar 'Droomland', een mentale vluchtroute ver weg van de allesverstikkende propaganda. Hun ontluikende vriendschap zorgt ervoor dat Aleksandrs versteende belevingswereld langzaam ontdooit. Echter, zijn gebrek aan sociale intuïtie en de diep ingesleten gewoonten van de oorlog maken hun band complex. Wanneer Leandra na een conflict spoorloos verdwijnt, begint voor Aleksandr een zoektocht die hem over de randen van de realiteit voert.
Lorand. hanteert een surrealistische stijl waarin feiten vloeibaar worden en zekerheden poreus. Dit magisch-realistische perspectief biedt de perfecte bedding voor de zware thema's die het boek behandelt:
De anonimiteit van de dood: Hoe blijft een mens overeind wanneer de dood gereduceerd wordt tot een logistieke taak?
Schoonheid versus gruwel: De constante spanning tussen de verschrikkingen aan het front en de esthetiek die Leandra probeert te vinden.
Interne oorlog: De strijd die Aleksandr voert met zijn eigen psyche en zijn onvermogen om makkelijk contact te leggen.
Het boek is zeker geen snelle pageturner. De auteur neemt de tijd voor filosofische dialogen over het ontstaan van het leven, de aard van de waarheid en de betekenis van opoffering. De taal is rijk en nodigt uit tot reflectie, waardoor de lezer traag door het verhaal beweegt – precies zoals de zwaarte van het onderwerp vereist.
“Zou ze genoeg foto’s hebben? Voorzichtig opende hij een oog. Breed lachend stond Leandra vlak voor hem.
‘Zo,’ zei hij een beetje van zijn stuk gebracht, ‘zo verloopt dus onze lijkbezorging. Met een verassingstijd van ongeveer twee uur, blijft er in principe een paar kilo over. Normaal gesproken gebeurt de verassing door de hitte, niet door de vlammen. Hier wel. En dat gebeurt dan bij een temperatuur van elfhonderd graden. Hier niet.’
Leandra blies de as van haar handen en haar camera.
‘Ik vond het een leerzame ochtend. Dankjewel. Je vormt een fascinerend duo, zo samen met dat koddige hospitaaltje van de dood.’ “
'Hospitaal van de dood' is een fascinerend, maar ook confronterend boek. Het is een ode aan de 'andersdenkenden' en een diepe duik in de menselijke ziel onder hoogspanning. Het einde van het verhaal is ronduit aangrijpend; het laat je gedesoriënteerd en gechoqueerd achter, waardoor het verhaal nog dagenlang in je hoofd blijft nazinderen. Toch ontbreekt een spoortje humor hier niet.
Voor de lezer die niet schuwt van een intellectuele uitdaging en bereid is om te filosoferen over de donkerste kanten van de mensheid, is dit een absolute aanrader. Een prachtig, rauw portret van liefde en overleven in een wereld waar niets is wat het lijkt.
Met 'Hospitaal van de dood' levert de auteur Lorand. een indringend en filosofisch werk af dat de grenzen tussen werkelijkheid en droom laat vervagen. Het is geen standaard oorlogsroman, maar een gelaagde vertelling die de lezer dwingt om stil te staan bij de breekbaarheid van het menselijk bestaan.
Het boek volgt Aleksandr, een jonge man die tijdens zijn dienstplicht een loodzware taak krijgt: het opruimen van de doden die de oorlog achterlaat. In deze grauwe, mechanische wereld van verlies ontmoet hij Leandra, een fotografe die met haar lens niet alleen het lijden, maar ook de onverwachte schoonheid van een kapotte wereld vastlegt.
Leandra introduceert Aleksandr in haar 'Droomland', een mentale vluchtroute ver weg van de allesverstikkende propaganda. Hun ontluikende vriendschap zorgt ervoor dat Aleksandrs versteende belevingswereld langzaam ontdooit. Echter, zijn gebrek aan sociale intuïtie en de diep ingesleten gewoonten van de oorlog maken hun band complex. Wanneer Leandra na een conflict spoorloos verdwijnt, begint voor Aleksandr een zoektocht die hem over de randen van de realiteit voert.
Lorand. hanteert een surrealistische stijl waarin feiten vloeibaar worden en zekerheden poreus. Dit magisch-realistische perspectief biedt de perfecte bedding voor de zware thema's die het boek behandelt:
De anonimiteit van de dood: Hoe blijft een mens overeind wanneer de dood gereduceerd wordt tot een logistieke taak?
Schoonheid versus gruwel: De constante spanning tussen de verschrikkingen aan het front en de esthetiek die Leandra probeert te vinden.
Interne oorlog: De strijd die Aleksandr voert met zijn eigen psyche en zijn onvermogen om makkelijk contact te leggen.
Het boek is zeker geen snelle pageturner. De auteur neemt de tijd voor filosofische dialogen over het ontstaan van het leven, de aard van de waarheid en de betekenis van opoffering. De taal is rijk en nodigt uit tot reflectie, waardoor de lezer traag door het verhaal beweegt – precies zoals de zwaarte van het onderwerp vereist.
“Zou ze genoeg foto’s hebben? Voorzichtig opende hij een oog. Breed lachend stond Leandra vlak voor hem.
‘Zo,’ zei hij een beetje van zijn stuk gebracht, ‘zo verloopt dus onze lijkbezorging. Met een verassingstijd van ongeveer twee uur, blijft er in principe een paar kilo over. Normaal gesproken gebeurt de verassing door de hitte, niet door de vlammen. Hier wel. En dat gebeurt dan bij een temperatuur van elfhonderd graden. Hier niet.’
Leandra blies de as van haar handen en haar camera.
‘Ik vond het een leerzame ochtend. Dankjewel. Je vormt een fascinerend duo, zo samen met dat koddige hospitaaltje van de dood.’ “
'Hospitaal van de dood' is een fascinerend, maar ook confronterend boek. Het is een ode aan de 'andersdenkenden' en een diepe duik in de menselijke ziel onder hoogspanning. Het einde van het verhaal is ronduit aangrijpend; het laat je gedesoriënteerd en gechoqueerd achter, waardoor het verhaal nog dagenlang in je hoofd blijft nazinderen. Toch ontbreekt een spoortje humor hier niet.
Voor de lezer die niet schuwt van een intellectuele uitdaging en bereid is om te filosoferen over de donkerste kanten van de mensheid, is dit een absolute aanrader. Een prachtig, rauw portret van liefde en overleven in een wereld waar niets is wat het lijkt.
1
Reageer op deze recensie
