Het verhaal is pas uit als het helemaal verteld is.

‘Nachtschaduw’ wordt uit verschillende perspectieven verteld: enerzijds lees je in de eerste persoon het verhaal van Laura en anderzijds komt het verhaal van Rosie in de derde persoon tot de lezers. Deze verhaallijnen worden afgewisseld met korte notities van de sessies bij de therapeut. Hierdoor leer je Laura steeds beter kennen.

De karakters zijn goed uitgewerkt en komen voor je ogen tot leven in deze unheimisch goede, psychologische thriller. Wendy Walker maakt gebruik van gebeurtenissen en beschouwingen waarin iets onverwachts gebeurt waarbij de spanning heel groot is en waarvan de afloop onduidelijk is.

“We lopen over het pad langs het water. De lucht is perfect, niet te warm en niet te koud op de huid. Hij ruikt naar zout en zeewier. De geur van de oceaan. Het is heerlijk.
En ik word er wanhopig van.”

Niet alles is zoals je het verwacht en dat maakt dat het verhaal pas uit is als het verhaal helemaal verteld is.
De auteur schrijft een verhaal dat vloeiend en toegankelijk is, met geloofwaardige dialogen.
Moeten geheimen bewaard blijven of niet, vraag je jezelf af?

“Wat is hier aan de hand? Waarom is hij zo geïnteresseerd in mijn verleden?
Het lijkt wel alsof hij weet van dat lijstje met dingen waar ik over pieker.”

Wanneer je denkt dat je wel een beetje weet hoe het verhaal verder zal gaan, lees je iets waardoor je weet dat je op het verkeerde been gezet bent door de auteur: dit komt totaal onverwacht!

Ik heb genoten van deze zoektocht en kijk uit naar een volgende thriller van Wendy Walker.