Ontwrichte idyllische illusies

‘De Jasmijntuin’ is het tweede deel van de serie van Elena Conrad. De schrijfster start met een tuinfeest en haalt herinneringen op aan de personages in ‘De Jasmijnvilla’. Alle lichten voor de toekomst lijken op groen te staan voor Guilia, maar de realiteit trapt stevig op de noodrem. Vriendschappen en voornamelijk families zien zich geconfronteerd met onzekerheden en raken ontwricht.

Dit deel verveelde enigszins. De alwetende verteller dwaalde af in versimpelde zinnen, chaotische onzekerheden, mierzoete romantiek, zinloze gedachten en gedrag die de vaart uit het verhaal haalden. De personages werden afstandelijk beschreven. De aangeroerde thema’s waren mooi, in de uitwerking was er geen balans, ieder was bezig met z’n eigen pijn. Zinnen als:

“Guilia zou nog een keer met Paolo gaan praten.
‘Vind je dat goed?’ vroeg ze Marco nog een keer voor de zekerheid? ‘Ik doe het niet als jij het niet goed vindt.’
Hij haalde een keer diep adem. ‘Ja, ik vind het goed,’ zei hij, waarna hij haar in zijn armen nam.”

‘De Jasmijnvilla’ bezat een sensuele schoonheid, die ik in ‘De Jasmijntuin’ grotendeels niet terugvond. Elena Conrad kan vast veel beter. De herkansing ligt mogelijkerwijs in een deel drie.