Wonden likken in een smokkelaarshol

Annie Sharpe heeft haar talenten ontwikkeld binnen een ongelukkig huwelijk. Haar kinderen zijn volwassen, hun restaurant is blakend van gezondheid en de maat is vol. Ze wil scheiden en haar wonden likken als housesitter in het huis van een oude vrouw verder weg afgelegen aan de rand van een klein dorpje aan de, in de winter ruige kust van Kent. Daar staat ze wijd open voor de behoeften van de bewoners die haar willen positioneren en vastpinnen in de rol van de afwezige bejaarde huisbezitster zelf. De woest aantrekkelijke neef John is de nieuwe spannende man in haar leven als ‘the beast’ naast ‘ the beauty’. Zou ze de moed aandurven om haar romantische leven een tweede kans te geven?

Het verhaal kon me niet boeien. Ik kon me niet verplaatsen in Annie Sharpe. Zelfs irriteerde haar gedrag me meer dan het verhaal me verveelde. Na me door het verhaal heen geworsteld hebben tot 72% moest ik echt mezelf bevrijden en andere lezers laten genieten die wel geraakt worden door het verhaal over Annie Sharp. Ik kom van een andere planeet qua genre. Het grappige is dat ik haar debuut, ‘Twaalf dagen voor kerst’, wel met vijf sterren waardeerde:

“ Er is sprake van fijn gedoseerde zinvolle humor en luchtigheid in balans gebracht met een juiste verhouding aan zoete en bittere stukjes over Kate’s try outs. ”

Wat ik waardeerde in haar debuut miste ik volledig in haar vervolgroman. Vandaar dat het aantal sterren kelderde.