“Ik eet alleen maar niet omdat niets hier goed kan smaken”

Dit verhaal is als een lied dat gaat over het aanbreken van een bijzonder, mooie herfst voor twee vrouwen die geestelijk nagenoeg ten einde raad zijn. De jonge, vermagerde Sally en rijpere boerin Liss ontmoeten elkaar bij toeval einde zomer en helpen elkaar zich bijna woordeloos van het juk van hun opvoeding te bevrijden.
Het verhaal is geen aanklacht. Eerder een liefdevol pleidooi voor de mens om helder te krijgen wat ‘oude rassen’ (oorspronkelijke titel) nodig hebben aan ruimte en liefde om tot volle bloei te komen. Mensen zijn geen machines.

“In het begin heeft vuur veel lucht nodig. Pas als het gloeit kan de klep weer dicht”

Binnen anderhalve maand tijd is de hele handeling gerijpt in prachtig proza. Zelden kon ik me zo afsluiten van de buitenwereld en werd ik zo het verhaal ingezogen! Echt tijdloos verhaal, bijna een magisch sprookje. Een heerlijke ‘slow read’.