De weg van onderlinge verschillen naar eigenheid

Eerst de serie ‘De kokkin van Castamar’ zien op Netflix. Daarna hun inspiratiebron in een boekvorm van twee delen lezen. In die volgorde. Van beide uitvoeringen, beeld en roman is er evenveel te genieten, ook al zijn er veel verschillen te ontdekken. Misschien juist omdát het verschilde op diverse punten, het leverde weer een verfrissend ander verhaal op rond de gebeurtenissen op Castamar begin 18e eeuw.

“Ze werd er bijna misselijk van. Voor haar was de jonge vrouw een indringer en een product van het nieuwe tijdperk waarin sociale klassen zich begonnen te vermengen. Zelfs de koning leek er geen probleem mee te hebben. Godallemachtig, waar gaat het heen met de wereld?”

Als je van lezen houdt gaat de romanvorm misschien zelfs wel mooi dieper op het thema van standverschil in dan de verfilming door de prachtige proza en woordgebruik. Zinnen in de trant van Jane Austen:

“De laatste zonnestralen schenen op de toppen van de populieren die wuifden in de wind en ze herkende zich in de bomen, heen en weer geslingerd tussen haar verstand en gevoel.”

Verwacht geen volgend deel. Múñez schreef dit boek voor zijn moeder, een verhaal die zij mooi zou vinden. De schrijver houdt van genre overstijgende boeken, en dat was merkbaar. Hij schrijft vanuit zijn tijdloze ziel. Herkenbaar dus, al leef je in de 21e eeuw met andere sociale wetten dan in de 18e.

“Alfredo bedacht dat iedereen een groot geheim meedroeg, sommigen zelfs zonder de waarheid aan zichzelf toe te geven. De vraag was hoe om te gaan met de gevolgen als ze openbaar werden.”