Kind van de rekening

Dit verhaal betreft fictieve gebeurtenissen in het Barcelona van de jaren ‘45, ‘47 en ‘49. WO II is voorbij. De burgeroorlog is voorbij. Zeker niet de haat, bloederige afrekeningen, terreur, martelingen en wantrouwen. Een dictatoriaal militair regime geleid door Franco deelt de gewelddadige lakens uit. De wonden van verlies blijven vers. Honger, chaos, wanhoop en het overleven beheersen het dagelijks leven van juist de achtergebleven kwetsbare burgers: zoals kinderen, moeders, ouderen, homo’s. Leven in Barcelona betekende leven in de hel op aarde. Pere Cervantes vertelt het diep doorvoelde verhaal van de 13 jarige jongen Nil Roig, die vaderloos in de stad achterbleef met zijn moeder Soledad.

“David Roig, zijn eigen vader, die op 26 januari 1939 was gevlucht, de dag waarop Barcelona veranderde in een doodsbange stad vol falangistische blauwhemden waar duizenden hongerige zielen hun woorden inslikten en hun dromen begroeven.”

Pere Cervantes maakt er geen geheim van. De Grote Leugen van het Franco regime heerst ziekmakend. Recht en orde bestaan niet meer. Het leven en welzijn van een individu stelt niets meer voor. Dat maakt dit verhaal gevoelsmatig moeilijk leesbaar. Ook al speelt de cinema, ontluikende liefde en kameraadschap, voor de toekomst althans, een beslissende rol. Een toekomst, die de schrijver in het Barcelona van 2001 binnen enkele afsluitende hoofdstukken toont en afhandelt.

Zeker weten heeft deze roman een literaire waarde, maar de moraal van het verhaal is overheersend pikzwart, zeer rauw in beeldvorming en bijzonder bloederig. Het houdt een waarschuwing in om niet weer in de valkuil en mooie praatjes van extreemrechts te trappen. Het was eens, maar beter nooit weer.

Al dat geweld, wanhoop en verdriet. Het mag en moet aangekaart worden hoe dat een samenleving ontwricht en brandmerkt, maar laat je hart flink bloeden.