Tot we elkaar weerzien

Wat een bijzonder en mooi verhaal! Ik werd echt meegenomen op reis naar die verschrikkelijke periode in het Getto van Minsk, Aline kan zo mooi “vertellen” je ziet alles, heel indrukwekkend en ook verdrietig..
Aline heeft een heel fijne schrijfstijl waardoor je zo het verhaal in loopt eigenlijk, we schakelen tussen het Amstelveen in 2000 en Minsk in 1941.. dit verloopt heel fijn en vloeiend. Anna en haar familie moeten gedwongen verhuizen van Hamburg naar Minsk en er is hun een mooi verhaal verteld over het leven en werk aldaar, daar aangekomen worden ze te werk gesteld met heel zwaar werk en het leven is misschien nog wel zwaarder.. regelmatig worden er een soort razzia gehouden, Pogroms, waar iedereen doodsbenauwd voor is, terecht want dit betekent voor vele mensen het einde. Anna verliest haar familie aan deze vreselijke oorlog en als ze niemand meer heeft gaat ze voor het verzet “vechten” Minsk is een hele zware periode in het leven van Anna, gelukkig overleeft ze door te kunnen ontsnappen maar als haar kleindochter vele jaren later haar naar haar oorlogsverleden vraagt, wil ze hier nog steeds niet over praten.. ze herbeleeft alles als ze terugkeert naar Minsk, een spontane reis om alles af te sluiten maar ook afscheid te nemen.. en een klein beetje geluk te vinden…
Aline kan als geen ander deze indrukwekkende verhalen vertellen, ik kon het boek niet wegleggen, ik wilde weten hoe het de jonge (en oudere) Anna en haar familie/vrienden verging, ik voelde de pijn, het verdriet, de boosheid tijdens het lezen..
een realistisch verhaal over de oorlog, verschikkingen die meegemaakt zijn, maar ook familie banden en liefde.
Bedankt Aline voor dit aangrijpende en mooie verhaal, het moest verteld worden!
het boek verschijnt 31 maart.