Iedereen denkt dat dit alleen een ander kan overkomen

Het waargebeurde verhaal over een vrouw, mary, die dacht de liefde van haar leven te hebben gevonden. Ze bleek te zijn getrouwd met een psychopaat.

Mary is alleenstaande moeder en heeft het best goed voor elkaar. Een fijne woning, een prachtige baan en een dochter waar ze duidelijk trots op en gelukkig mee is. Ondanks dit goede leven mist ze iets, iemand, om haar leven compleet te maken.
Mary gaat internet daten en krijgt contact met een lieve, meevoelende man met wie ze veel gemeen lijkt te hebben.
Het daten gaat wat moeizaam ook al blijkt de liefde al snel wederzijds te zijn. Will/Bill heeft namelijk de lastige gewoonte om zomaar opeens te verdwijnen of veel te laat op een afspraak te komen. Schoorvoetend en met veel excuses geeft Will toe dat dit door zijn werk komt en dat hij daar niet veel over kan vertellen. Ondanks zijn zwijgplicht maakt hij Mary deelgenoot van zijn werk en leven als CIA man.

Het verhaal gaat over een kat en muis spel tussen jager en prooi. Will weet zijn prooi (later blijken dat veel meer prooien te zijn) door vooral angst en oververmoeidheid te manipuleren. Door zijn werk bij de CIA ontstaat de voortdurende angst achtervolgd en afgeluisterd te worden. Wat eerst best stoer en boeiend lijkt ontaard al snel in een nachtmerrie voor de betrokkenen.
Deze meester manipulator weet bij diverse vrouwen veel geld af te troggelen. maakt her en der kinderen en vernietigt veel levens. Het doet hem allemaal niets dat hij de vrouwen berooid en klein achterlaat en dat zijn kinderen hem nooit zullen zien.

Af en toe wilde ik de schrijfster door elkaar schudden. Waarom laat je dit gebeuren?! Haar familie en vriendinnen zullen dit gevoel vast ook vaak gehad hebben, maar de meesten zijn er net zo ingetrapt als zij. De verhalen van Will leken echt en een psychopaat gebruikt technieken waar een normaal mens nooit aan zal denken, simpelweg omdat het niet in ons opkomt. Het is heel makkelijk en veilig om vanaf deze kant van het verhaal te roepen dat het dom zou zijn om hier in te trappen.

Maar is dat wel zo? Nog steeds worden dagelijks veel mensen alleen al in Nederland, opgelicht. In plaats van de juiste (slachtoffer)hulp te krijgen wordt er nog steeds vooral naar de slachtoffers gewezen. Want zij hebben iets doms gedaan.
Misdaad wordt op die manier nog steeds op de verkeerde manier behandeld. De slachtoffers hebben vreselijk veel pech gehad. De daders verdienen een enorme rotschop.

Ik vond het verhaal bizar en schrikbarend. Zoals Mary zelf zegt zijn er verder geen boeken over te vinden, de meeste slachtoffers schamen zich te veel. Ik hoop met haar, dat dit lezers inspireert hulp te zoeken als het al te laat is, en beter, snel te merken als ze prooi dreigen te worden.