Bijna pleegde ik zelf een “cosy” crime.

Nog 15 pagina's, het boek begint eindelijk spannend te worden. Ik nestel tevreden op de bank met een lekkere thee uit een goed jaar en het restant van mijn wortelschijfjes in plaats van chips. (Het lezen van dit boek maakt hongerig en dorstig, wees voorbereid!)
Helemaal in het verhaal tot de deurbel gaat.
Grrrr! Toch maar opendoen. Een leuk gesprek, een lief aanbod maar echt, bijna had ik zelf een cosy crime begaan! Zoals een mede leesclubbie al zei; Kom nooit tussen een lezer en haar boek!

In een gezapig dorpje in de Provence worden kort achter elkaar twee moorden gepleegd. Onderzoeksrechter Verlaque gaat op onderzoek uit en vraagt hierbij de hulp in van zijn ex vriendin Marine. Marine kende de twee slachtoffers.
Tussen het nogal ongemakkelijke flirten, veel eten, nog meer wijn en sigaren roken wordt er bijna en passant ook nog gewerkt aan het oplossen van iets onplezierigs als wat moorden.

De eerste hoofdstukken lijken vooral geschreven om de lezer zo veel mogelijk informatie te geven. Over het prachtige landschap van de Provence. Wat de auteur met liefde doet; je waant je direct tussen de lavendelvelden en het trage tempo van leven.
De vele personages maken het verhaal erg rommelig. Zo is de buurvrouw van Marine kennelijk belangrijk want we weten meteen alles over haar grondige manier van huishouden en de was doen. Leuk weetje en misschien een tip voor iemand die telkens vertwijfeld nadenkt wat hij vandaag weer eens gaat wassen. Maar voor dit boek doet de buurvrouw er verder helemaal niet meer toe. (voor de overige 9 boeken misschien wel en in de t.v. serie doet ze het vast geweldig.)

De hoofdstukken erna kabbelt het verhaal als een beekje dat vol modder zit. Zo traag dus. Dat kan je negatief vinden, je kunt het ook zien als een manier om even de boel de boel te laten en heerlijk in het zonnetje te genieten. Lekker even helemaal niks, verstand op nul en vertragen.

Nadat de vaart helemaal uit het verhaal gegeten, gedronken en vooral gerookt is, worden er nog wat zware criminelen erbij gehaald. Dit, en vooral de manier hoe Verlaque en een inspecteur hiermee omgaan voelt zo onecht aan dat het weinig goeds deed voor het boek.

Het boek lijkt een bonus hoofdstuk te hebben. Er zit een heel hoofdstuk in dat helemaal niets met het verhaal te maken heeft. Een hint naar boek twee misschien?

Wat ik bijzonder vond was iets dat Marine mijmert:

“Dan waant ze zich een moment een chique Engelse dame die de hele dag rozenstruiken snoeit in haar immense tuin en ‘s avonds na een lichte maaltijd met gerookte zalm en verse tomaten, in het schemerdonker gedichten schrijft terwijl ze uitkijkt over het bedauwde landschap of een onstuimige zee.”

Hiermee laat ze meteen zien dat bijna iedereen zich ergens anders wil bevinden. Veel Nederlanders dromen van een huisje in de Provence. De auteur zelf is van Canada naar de Provence verhuisd en Marine, waant zich een Engelse dame.

Ben je, net als ik, fan van doodenge thrillers, dan zal het genre cosy crime vast niet jouw favoriet worden. Dit genre begint (weer) aardig populair te worden en voor de liefhebbers zijn er inmiddels heel wat boeken- en t.v. series.
Ik zeg (weer), want dit boek voelt als een Miss Marple verhaal. Eenvoudige verhaallijn, lekker als tussendoorboekje en over een week ben je het grootste deel van het verhaal weer vergeten.

Dit boek mocht ik lezen voor de #Hebbanbuzz. Als ik niet van een boek heb kunnen genieten schrijf ik meestal geen recensie. Smaken verschillen nou eenmaal en ik vind het lastig om een negatieve beoordeling te geven. Trek je er niks van aan, dit genre is misschien perfect voor jou. Sla olijven en andere snacks in en ga lekker zelf lezen. Dompel je onder in de trage sfeer van de Provence.