Hij kreeg gelijk. Helaas.

Toen Mankel deze Wallander schreef was het 1998. Helemaal aan het eind, bij zijn niet dankwoord, schrijft hij dat dit verhaal verzonnen is. Maar ook dat hij verwacht dat het werkelijkheid zou gaan worden. Het verhaal voelt wat gedateerd aan omdat technologie nu niet meer weg te denken is in ons leven, maar toch, wat er gebeurt lijkt eng op de technologische problemen waar we steeds vaker mee te maken krijgen.
Helaas kreeg de auteur met dit verhaal gelijk.

Wallander en zijn team krijgen te maken met een reeks vreemde gebeurtenissen. Horen ze bij elkaar? Is de dode man nou wel, of niet vermoord? Waarom begaan 2 jonge tienermeiden een gruwelijke moord?
Niet alleen kost het moeite deze niet bij elkaar passende incidenten aan elkaar te koppelen, Wallander krijgt ook veel problemen met zichzelf.
Computers en mobiele telefoons. Dat Wallander er mee moet werken baart hem duidelijk zorgen.
De norse inspecteur merkt dat hij oud is geworden. Lichamelijke kwaaltjes, zijn volwassen dochter die steeds meer haar eigen leven leeft, eenzaamheid, computergestuurde apparaten die er telkens de brui aan geven en de verloedering van zijn mooie land.

Soms is het verhaal wat vergezocht, er blijven wat losse eindjes over, iets dat volgens Wallander bij bijna elke grote zaak gebeurt.
Ook nu weer werd ik meegesleept in de depressie die om Wallander blijft hangen. Dat is niet fijn, maar het geeft wel aan hoe goed deze auteur was.

Ik heb het boek analoog gelezen. Het staat met 600 pagina's erg dik te zijn in de boekenkast en vasthouden bleek af en toe lastig. Digitaal was makkelijker geweest ;-)