Heftig maar prachtig boek

Een beetje onwetend begon ik aan Schildpadmeisje van Marlies Slegers. Na "Briefjes voor Pelle" was dit het tweede boek wat ik van haar heb gelezen, en door de schildpad op de voorkant had ik een "lichtere" verwachting van dit boek. Het begin van dit boek voelt rauw en schrijnend aan, en zorgde er zelfs voor dat ik het boek even weggelegd heb voordat ik verder kon lezen.

Gelukkig heb ik toch doorgelezen, want nadat het verhaal eerst nog een poosje erger werd - er waren echt punten in het verhaal waarin ik dacht: Slegers haalt wel álle mogelijke ellende uit de kast om hoofdpersonage Elvis te tergen. Dat voelde enorm heftig aan, maar het laatste kwart van het verhaal heeft weer dezelfde vibe als "Briefjes voor Pelle": ondanks het heftige thema ontstaat er hoop.

Elvis wordt thuis mishandeld door haar alcoholistische moeder. Elvis' vader is een paar maanden geleden naar Parijs verhuisd en sindsdien kan ze geen contact meer met hem krijgen, wat haar ontzettend boos maakt. Tijdens het zoeken door afgedankte spullen met haar beste vriendin Kyara vindt Elvis een weggegooide schildpad. Elvis houdt van dieren en neemt de schildpad mee. Ze noemt hem Simon en vraagt haar buurman Joop of Simon een poosje bij hem thuis mag wonen. Simon blijkt met Elvis (of Vis, zoals ze zichzelf liever noemt) te kunnen praten, en tussen schildpad en meisje ontstaat een hechte vriendschap. Al lezende kom je steeds meer te weten over de band van Vis met haar ouders, en de mensen om haar heen die een oogje in het zeil houden, maar Vis durft lange tijd niemand in vertrouwen te nemen. Een verlaten caravan in het bos is haar toevluchtsplek, waar ze zichzelf kan zijn en kan schrijven. Haar nieuwe buurjongen Sid én het verdwijnen van een veilige plek, zorgen ervoor dat het verhaal van Vis in een stroomversnelling raakt.

Dit is een enorm waardevol boek voor in de klas. Omdat het zo heftig begint moet ik nog bedenken hoe ik het ga introduceren, maar voor de kinderen in de klas waar het thuis ook niet veilig is, is dit boek onmisbaar. Dat er altijd mensen zijn die om je geven en dat vertrouwen en praten over wat je meemaakt de sleutel is.