P.I.D

1967. Nadat de achttienjarige Thomas Fremont een nieuwe foto van de Beatles ziet, raakt hij ervan overtuigd dat Paul McCartney om het leven is gekomen en vervangen door een bedrieger. Met ieder album dat verschijnt stapelen de aanwijzingen die hij ontdekt in de covers en liedteksten zich op, maar niemand hoort of ziet wat voor Thomas zo overduidelijk is. Hij besluit de waarheid aan het licht te brengen, een keuze met verstrekkende gevolgen.

1968. Beth denkt nog vaak terug aan de nacht, waarop haar enige zoon verdween. Thomas kwam nooit meer thuis. Dertig jaar heeft ze berust in het feit dat ze hem nooit meer zal zien, totdat ze in een kastje van haar man, Robert, een stapel documenten vindt en ontdekt wat Robert al die jaren angstvallig voor haar heeft verzwegen. Beth neemt een beslissing: ze moet en zal haar zoon terugzien. Hoe dan ook.

Een ontroerende en volstrekt originele roman over verschillende vormen van eenzaamheid en de kracht van onwaarschijnlijke vriendschappen, waarin feiten naadloos worden verweven met fictie....

Als je de laatste hierboven zin kun je niet anders dan het beamen. Al had ik er veel moeite mee tijdens het lezen van het boek. Het komt op mij heel onecht over. Ondanks dat er gezegd wordt dat het over feiten beschikt. Heb er moeite mee om het te geloven.

Verder las het boek wel heerlijk gemakkelijk weg. Het verhaal is heel samenhangend geschreven. Toen ik het boek in handen had kon ik de cover niet rijmen met de tekst op de achterflap, maar als je het boek leest wordt dit wel duidelijk, en vindt ik het bij nader inzien een goed gekozen cover.

Mooi om te lezen is hoe relaties die in het verleden eigenlijk geen kans hebben gekregen nieuw leven worden ingeblazen puur omdat men ouder is en rationeler is gaan denken.
Het verhaal is erg origineel maar komt zoals gezegd op mij onecht over.