Verloren Pelgrim

Wandelen is gezond, tenzij de dood je op de hielen zit ...

In een kerkje aan de camino naar Santiago de Compostella wordt een Amerikaanse priester dood aangetroffen; zijn keel is doorgesneden. De laatste persoon met wie hij is gezien is medepelgrim Johan Ordelman. Als de politie de Nederlander oppakt blijkt dat hij al meer dan twee jaar rondzwerft op de beroemde pelgrimsroute, en dat hij beweert een medium te zijn.

Psychiatrisch hulpverlener Bruno Mena Solano wordt gevraagd om met Johan in gesprek te gaan. Tijdens hun eerste ontmoeting maakt de pelgrim een vriendelijke en evenwichtige indruk. Maar naarmate Bruno meer over hem te weten komt blijkt het lastig in te schatten wie deze man nou precies is, en wat hij doet. Heeft hij alleen maar een bijzondere kijk op het leven en de dood of lijdt hij aan wanen? Is hij een psychopaat die zich anders voordoet dan hij is? Of is er toch meer aan de hand dan Bruno voor mogelijk wil houden?

Dit boek had ik zelf in eerste instantie niet uitgekozen om te lezen, maar door de reacties hier op Hebban ging ik overstag. En ik heb totaal geen spijt. Wat een heerlijk verhaal, en het leest ook erg gemakkelijk weg.
De hoofdstukken zijn goed te behappen en de vaart blijft in het verhaal.

De cover vind ik ook erg mooi. Een eenzame boom met eenzelfde eenzame tent op de camino. Het toont hoe verloren je kunt zijn.

Het verhaal geeft ook weer dat als je erg kwetsbaar bent, je erg vatbaar bent voor wat anderen zeggen. Ook al ze geen goede bedoelingen hebben. Mensen lopen de camino om iets te verwerken of om iets achter te laten, maar als iemand je op verkeerde ideeën brengt kan dat desastreus aflopen.

Schitterend verhaal waar ik erg van genoten heb.