Een aangename verrassing

Iets aan dit boek trok me al een tijdje aan. De omslag en de flaptekst waren het niet – en heksen vind ik ook niet per se interessante wezens. Misschien was het gewoon de titel die ik intrigerend vond. Lekker mysterieus.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, vanuit twee personages. Eigenlijk ben ik daar niet zo dol op, het kost me altijd wat meer moeite om in het verhaal te komen. Het verhaal heeft echter een krachtig begin waarbij voldoende emoties loskomen, waardoor ik toch wel gemakkelijk in het verhaal zat. Dat bleef gedurende het hele verhaal zo. Zowel Rune als Laurentz zijn wel boeiende personages, die behoorlijke fouten maken of hebben gemaakt in het verleden en daarmee in het reine proberen te komen. Ze maken allebei een duidelijke ontwikkeling door en de manier waarop ze naar elkaar toe groeien voelt ook erg natuurlijk. Aan het einde was er een subplot die een beetje los van het geheel stond en die ik het verhaal niet sterker vond maken, maar over het algemeen genomen heeft dit boek heeft me aangenaam verrast. :)