Vervolg met een fijne, donkere sfeer

Gelezen – De onzichtbare maalstroom #2: Vorstin van de kou (Jasper Polane)
Het was al een tijdje geleden dat ik het eerste deel had gelezen. De personages hadden toen niet echt indruk op me gemaakt; ik vond ze erg inwisselbaar, wat natuurlijk niet helpt om weer in het verhaal te komen. Beetje bij beetje kwamen de herinneringen gelukkig wel weer terug. In Vorstin van de kou werd het verleden van de personages iets meer uitgewerkt. Toch bleven ze wat gewoontjes – wat natuurlijk óók een sterkte van een verhaal kan zijn – maar zelf had ik wat gedurfdere personages en wat meer onderlinge spanning wel leuk gevonden. Nu voelde ik me met geen van de personages verbonden en ondanks dat er veel heftige dingen gebeurden, voelde ik een afstand en kwam het niet echt binnen.
Het verhaal was lekker donker, dat beviel me wel. De auteur is er goed in geslaagd om een onheilspellende sfeer neer te zetten. De wereldbouw is origineel, al ben ik nog wel benieuwd naar de herkomst van bepaalde dingen. Er blijven nog genoeg vragen over, over hoe de wereldbouw nou bijvoorbeeld precies in elkaar steekt, maar er zijn nog twee delen waarin de antwoorden ongetwijfeld aan bod zullen komen. Ondanks dat ik wat moeilijk in het verhaal kon komen, de opbouw in de eerste helft wat te langzaam voor me ging en de personages iets te gewoontjes waren naar mijn smaak, ben ik, mede door het krachtige slot, zeker nieuwsgierig naar het volgende boek.