Helaas een zwak plot en gebrek aan spanning

(RECENSIE VOOR DE SCIENCEFICTION & FANTASY BOEKENCLUB OP FACEBOOK)

Ik zal maar eerlijk bekennen dat ik een beetje huiverig ben voor boeken die bij platforms als MijnBesteller worden uitgegeven, omdat je op voorhand niet weet of er gedegen redactie is gedaan. Toen de auteur in een Facebookgroep aangaf op zoek te zijn naar recensenten die haar nieuwste boek wilden recenseren, ben ik toch overstag gegaan. Hoewel de omslag ietwat simpel is, straalde het toch een sfeer uit die me wel nieuwsgierig maakte.

In Wet van de nacht volgen we inspecteur O’Leary. Twee jaar nadat hij op gruwelijke wijze zijn vrouw en dochter is kwijtgeraakt wordt hij naar een ander district overgeplaatst om daar aan een undercoverzaak te werken in de stripclub Shades waar twee andere agenten zijn verdwenen.

Al vrij snel ontdekken we dat de stripclub wordt geleid door ene Thomas Knight – een vampier die de club gebruikt om criminelen te trekken zodat hij daardoor gevoed kan worden. Het wordt neergezet als een nobele oplossing voor zijn bloedprobleem, al vond ik het wat lastig om voor me te zien wat voor ‘slechte lui’ je daar nou zou aantreffen die de dood verdienen.

Er ontstaat al snel een hechte vriendschap tussen O’Leary en Knight – en ook tussen andere werknemers van de stripclub. Vrij gemakkelijk geven ze aan O’Leary toe dat hij en barmeid Maria vampiers zijn, waar O’Leary nogal nuchter op reageert. Ondanks dat hij politieagent is, lijkt hij niet echt problemen te hebben met het feit dat ze niet zo sjofele mannen leegdrinken. Hier begon de geloofwaardigheid van de personages al een beetje te kantelen. Niet alleen omdat O’Leary hun praktijken goedkeurt, maar ook omdat de vampiers zo gemakkelijk hun geheim aan hem toevertrouwen, waar mijns inziens niet echt goede redenen voor waren.

Verder blijkt al heel snel dat de sheriff voor wie O’Leary werkt, de vader is van Knights vriendin. Deze vriendin is door haar vader en consorten meermaals misbruikt en verminkt, maar hij heeft haar voor gek laten verklaren waardoor ze lang in een inrichting heeft gezeten. Door het verhaal heen is hij met allerlei malafide praktijken bezig. Knight en consorten weten hiervan en redden de slachtoffers, maar het echte probleem wordt niet aangepakt: White zelf. En daar gaat eigenlijk het hele verhaal mank. De vampier Knight kan zich in rook veranderen, hij overleeft door het doden van misdadigers. Maar waarom slaat hij dan zijn schoonvader – die hij zo intens haat voor het traumatiseren van zijn vriendin – over? Nergens lijkt die optie ook maar overwogen te worden en ik kan echt niet begrijpen waarom. Juist doordat hij in rook kan veranderen, kan White hem helemaal niets maken.

Doordat de oplossing voor het probleem van een misdadige en corrupte sheriff zo voor de hand ligt, gaat de rest van het verhaal een beetje langs je heen. Verscheidene personages worden geïntroduceerd en van iedereen krijg je een beetje achtergrond mee. Crow handhaaft de alwetende vertelstem, waardoor je in iedereens gedachten kunt kijken. Je kent ieders motieven, van de vampiers weet je hoe ze zo geworden zijn… Door op deze manier het verhaal te schrijven, is geen enkel personage mysterieus. Er is niemand van wie je meer wil weten. Dat is jammer. Ik denk dat als Crow voor een personale verteller had gekozen, dit verhaal veel beter uit de verf was gekomen. Niet alleen zorgt het voor meer overzicht doordat je niet constant tussen alle personages heen en weer vliegt, ook had ze dan bewuster kunnen nadenken over het wel of niet geven van informatie, om zo een mooie spanningsboog te creeëren. Nu krijgen we al heel snel allerlei achtergronden voorgeschoteld die niet eens relevant zijn voor het verloop van het verhaal. Dit haalde ontzettend de vaart eruit en zorgde ervoor dat de tekst rommelig oogde.

Het verhaal concentreert zich op twee problemen die de personages moeten oplossen: de corrupte sheriff en het vinden van de moordenaar van O’Leary’s gezin. Knight en O’Leary bieden elkaar hulp aan: als O’Leary helpt om White uit te schakelen (wat Knight dus zelf in een handomdraai had kunnen doen), dan helpt Knight O’Leary om de moordenaar te vinden. De tweede verhaallijn volgt direct na de eerste, door een link tussen de moordenaar en de sheriff. Het blijft vaag hoe de identiteit van de moordenaar bekend wordt, maar opeens weten ze wie het is. - spoiler verwijderd door de Hebbanredactie -

Helaas kon Wet van de nacht me dus niet echt bekoren. Dat kwam niet alleen door het zwakke plot en het gekozen vertelperspectief, maar ook door herhalingen en andere overbodige stukken die het verhaal vertraagden. Het werd nergens spannend. Een goede redacteur had het verhaal wellicht naar een hoger niveau kunnen tillen – zowel taalkundig als inhoudelijk – maar deze versie las helaas als de eerste versie van een manuscript.