Pure entertainment; duister, verrassend en heerlijk fout.

Frieda McFadden doet het wéér. Serieus, deze vrouw lijkt haar thrillers uit haar mouw te schudden en elke keer denk ik: dit kan toch niet nóg beter? Máár dat kan dus wel. Lieve Debbie is niet alleen een ijzersterk verhaal, maar ook nog eens een pareltje om te zien. Die cover. Die sprayed edges. Alleen dáárvoor wil je ’m al in je kast hebben staan.

Maak kennis met Debbie. Op het oog is ze alles wat je verwacht: een toegewijde moeder, een liefdevolle echtgenote, een perfecte huisvrouw en de vrouw achter de adviesrubriek Lieve Debbie, waar talloze vrouwen steun en wijze raad vinden. Glamoureus, superslim en altijd met een glimlach. Maar laat je niet misleiden… dit is absoluut geen vrouw die je tegen je in het harnas wilt jagen. En bemoei je vooral niet met haar familie. Echt. Niet.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven: Debbie zelf en haar man Cooper. Beiden dragen geheimen met zich mee, en McFadden speelt daar genadeloos goed mee. Tot het allerlaatste moment blijft er veel onduidelijk. Alles voelt mysterieus, beklemmend en tegelijk onweerstaanbaar verslavend.

Wat dit boek voor mij extra sterk maakt, is de combinatie van spanning en zwarte humor. De fragmenten uit de Lieve Debbie-column? Ik heb meerdere keren hardop gelachen. De adviezen zijn scherp, brutaal en soms ronduit fout. Precies dat maakt Debbie zo’n fascinerend personage. Ze is bizar, onvoorspelbaar en eentje die je niet snel vergeet.

De schrijfstijl is vlot, het tempo hoog en de spanning continu voelbaar. Ik begon “even een paar hoofdstukken” en voor ik het wist was het boek uit. Ik zat er zó in. Steeds weer die gedachte: wat gaat ze nú weer doen? En geloof me… je raadt het niet.

Lieve Debbie is puur entertainment: duister, slim, verrassend en heerlijk fout. McFadden bewijst opnieuw waarom zij momenteel tot mijn favoriete thrillerauteurs behoort. Fantastische plottwists, een bizarre hoofdpersonage en een verhaal dat je opslokt.

Ik heb genoten. Een absolute aanrader. En ja… Debbie? Die ga ik niet snel vergeten.