Lezersrecensie
Waar hoor ik thuis? Een indringend portret van De zoon.
Ik heb inmiddels alle boeken van Anne van Zwieten gelezen, dus mijn nieuwsgierigheid naar De zoon was groot. Dit verhaal is extra bijzonder, omdat het gebaseerd is op iemand die heel dicht bij Anne staat. Het levensverhaal van Winalt is geïnspireerd op dat van haar eigen man en berust op waargebeurde feiten, aangevuld met fictieve personages. Juist die combinatie maakt dit boek zó indringend en persoonlijk.
Winalt wordt als driejarige geadopteerd en groeit op in een liefdevol Nederlands gezin. Zijn adoptieouders doen alles met de beste bedoelingen, maar toch knaagt er iets. Vragen die nooit helemaal verdwijnen. Wie ben ik? Waar hoor ik thuis? En waarom ben ik afgestaan? Die innerlijke worsteling wordt prachtig gevangen in zinnen als: “Hij had er niet mogen zijn, maar hij was er wél. Hoeveel bestaansrecht had hij eigenlijk?”
Anne neemt ruim de tijd om Winalt als personage neer te zetten en dat werkt heel goed. Langzaam leer je hem steeds beter kennen: zijn onrust, zijn verlangen naar houvast en geborgenheid, maar ook zijn moeite om zich écht te verbinden. Als volwassen man vindt hij rust op zee. Maar thuis is er onrust en confrontatie. Zelfs in zijn relatie met Eline blijft die afstand tussen hen voelbaar.
De zoektocht naar zijn biologische ouders vormt een belangrijk punt in het verhaal. Het verlangen om te weten waar je vandaan komt, wordt invoelbaar en schrijnend beschreven: “Het was zo’n wezenlijk verlangen te weten waar je vandaan kwam, wie je bent.”
De antwoorden die Winalt vindt, geven geen voldoening, maar zijn pijnlijk en verwarrend.
Het verhaal kent een rustige, mooie opbouw. Anne jaagt het verhaal niet op, maar laat de emoties en gedachten van Winalt langzaam landen. Dat maakt het boek ook eerlijk en puur. De innerlijke strijd, de spanning in zijn relatie met Eline en uiteindelijk het moment waarop hij zelf vader wordt, geven het verhaal extra diepgang.
De zoon is een mooi, gevoelig en oprecht verhaal over adoptie, identiteit en de levenslange zoektocht naar je herkomst. Geen schreeuwerig boek, maar eentje die zachtjes onder je huid kruipt en daar nog even blijft zitten.
Winalt wordt als driejarige geadopteerd en groeit op in een liefdevol Nederlands gezin. Zijn adoptieouders doen alles met de beste bedoelingen, maar toch knaagt er iets. Vragen die nooit helemaal verdwijnen. Wie ben ik? Waar hoor ik thuis? En waarom ben ik afgestaan? Die innerlijke worsteling wordt prachtig gevangen in zinnen als: “Hij had er niet mogen zijn, maar hij was er wél. Hoeveel bestaansrecht had hij eigenlijk?”
Anne neemt ruim de tijd om Winalt als personage neer te zetten en dat werkt heel goed. Langzaam leer je hem steeds beter kennen: zijn onrust, zijn verlangen naar houvast en geborgenheid, maar ook zijn moeite om zich écht te verbinden. Als volwassen man vindt hij rust op zee. Maar thuis is er onrust en confrontatie. Zelfs in zijn relatie met Eline blijft die afstand tussen hen voelbaar.
De zoektocht naar zijn biologische ouders vormt een belangrijk punt in het verhaal. Het verlangen om te weten waar je vandaan komt, wordt invoelbaar en schrijnend beschreven: “Het was zo’n wezenlijk verlangen te weten waar je vandaan kwam, wie je bent.”
De antwoorden die Winalt vindt, geven geen voldoening, maar zijn pijnlijk en verwarrend.
Het verhaal kent een rustige, mooie opbouw. Anne jaagt het verhaal niet op, maar laat de emoties en gedachten van Winalt langzaam landen. Dat maakt het boek ook eerlijk en puur. De innerlijke strijd, de spanning in zijn relatie met Eline en uiteindelijk het moment waarop hij zelf vader wordt, geven het verhaal extra diepgang.
De zoon is een mooi, gevoelig en oprecht verhaal over adoptie, identiteit en de levenslange zoektocht naar je herkomst. Geen schreeuwerig boek, maar eentje die zachtjes onder je huid kruipt en daar nog even blijft zitten.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van nathieleest
Gesponsord
Eén wens. Twee levens. Een onvergetelijke vriendschap. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
Een hilarische en spannende donkere romcom met een bloederig randje.
In Broers laat Carolijn Visser via haar familieverhaal zien hoe kunstenaars de behoudende naoorlogse sfeer doorbraken. Lees hier over het Mezza Boek van de Maand.
