Fields doet het opnieuw!

Wat een geweldige thriller! Helen Fields verstaat als geen ander de kunst om een verhaal te schrijven dat je tot de allerlaatste bladzijde niet volledig doorgrondt.

In de schaduwen van Edinburgh sluipt een moordenaar. Acht brute moorden, ogenschijnlijk zonder verband. Een lichaam dat ondanks alle inspanningen van chirurg Beth Waterfall niet gered kan worden. Een tweede slachtoffer, onherkenbaar gevonden in Jupiter Artland. Wat gebeurt er allemaal?

Rechercheur Sam Lively en forensisch profiler Dr. Connie Woolwine weten dat ze met een seriemoordenaar te maken hebben. Ze voelen het. Ze zien het. Maar ze moeten het nog bewijzen. En ondertussen tikt de klok genadeloos door.

Dit is het derde boek met Dr. Connie Woolwine, maar in dit deel krijgt ze een veel prominentere rol; en daar ben ik zó blij mee. Connie is briljant, eigenzinnig en heerlijk ongefilterd. Haar rollenspellen, waarmee ze in het hoofd van de moordenaar probeert te kruipen, zijn echt hilarisch. Ze kruipt trouwens net zo makkelijk in het hoofd van haar collega’s en schuwt ongevraagd advies totaal niet. Ik hou ervan.

De dynamiek tussen Connie en Brodie Baarda is opnieuw fantastisch. Hun totaal verschillende persoonlijkheden, vlijmscherpe dialogen en onderlinge spanning maken het verhaal nóg sterker. Dit zijn personages die léven. Voeg daar de terugkeer van bekende gezichten uit eerdere boeken aan toe en het plaatje klopt helemaal.

Wat dit boek extra goed maakt, is de verhaallijn rondom Beth en haar dochter Molly. Het verdriet, het schuldgevoel, de wanhoop. Het wordt hartverscheurend en invoelbaar beschreven. Het geeft deze bloederige thriller een emotionele laag die je niet loslaat.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit het onderzoek en vanuit de stalker zelf. Die inkijk in het duistere brein van de dader is huiveringwekkend en zorgt voor een constante spanningsopbouw. Er hangt een dreiging in de lucht die je het hele boek door voelt. Je wéét dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren.

Zoals we van Helen Fields gewend zijn, is het hard, rauw en gewelddadig. De term ‘incel’ ( een fenomeen dat de afgelopen jaren helaas steeds vaker opduikt) speelt ook hier een rol en geeft het verhaal een actuele en verontrustende lading.

Het plot zit strak in elkaar, het tempo ligt hoog en saai wordt het geen seconde. Ik had het boek dan ook veel te snel uit. En dan dat einde.. wat mij betreft: briljant. Creatief. Origineel. Helen Fields stelt nooit teleur, maar met De stalker overtreft ze zichzelf opnieuw.
Ik kijk nu al uit naar het volgende deel.