Een afwijkende weg voor Hoover.

Als echte Colleen Hoover-fan begon ik vol verwachting aan Woman Down. Hoover staat voor mij bekend om haar emotionele en heerlijke feelgoodverhalen, maar met dit boek slaat ze duidelijk een andere weg in. Dit is geen typische Hoover en dat maakt het tegelijk interessant én net wat minder sterk voor mij.

Het verhaal volgt schrijfster Petra Rose, die na een geflopte boekverfilming en genadeloze online kritiek volledig vastloopt. Haar zelfvertrouwen is verdwenen, haar inspiratie opgedroogd en de druk om te presteren groeit. In een poging haar volgende boek af te maken, trekt ze zich terug in een afgelegen hut aan een meer. Daar ontmoet ze rechercheur Nathaniel Saint. Een ontmoeting die niet alleen haar creativiteit opnieuw aanwakkert, maar ook zorgt voor verwarring tussen fantasie en werkelijkheid.

Hoewel het boek wordt neergezet als Hoovers donkerste roman en vaak als thriller wordt bestempeld, voelde het voor mij niet écht als een thriller. Het tempo ligt laag, de spanning blijft beperkt en ook de opbouw mist dat wat je bij dat genre verwacht. Dat gezegd hebbende: het verhaal leest wel prettig en vlot, al zijn sommige hoofdstukken aan de lange kant. Ik had even nodig om erin te komen en bleef ook wat afstand voelen tot het verhaal.

De personages zijn goed uitgewerkt, maar wisten mij emotioneel niet echt te raken. Daardoor bleef ik meer toeschouwer dan deelnemer, iets wat ik normaal juist zo sterk vind aan Hoovers boeken.

Wat ik wél positief vond, is het originele uitgangspunt en het gebruiken van thema’s als publieke afwijzing, writer's block en obsessie. Dat geeft het verhaal absoluut meer diepgang.

Woman Down is dus geen slecht boek, maar voor mij ook niet haar sterkste. Interessant, anders en origineel, maar het mist net dat beetje emotionele impact waar ik zo van houd bij Colleen Hoover.