Verdwenen tussen oud en nieuw.

In Tot de dood ons scheidt maken we kennis met Emily, die op het punt staat te trouwen. En niet zomaar: haar bruiloft vindt plaats op een kasteel en alles is tot in de puntjes geregeld. Toch zijn er drie dingen waar ze geen grip op heeft: het weer, haar moeder Annika en haar broer Erik. Het weer zit mee, maar dat geldt helaas niet voor de sfeer. Tijdens het grote huwelijksfeest lopen de spanningen tussen de gasten steeds verder op.

Al snel wordt duidelijk dat deze bruiloft meer is dan een feestelijke dag. Twee families, die ooit heel close waren, komen hier na acht jaar weer samen. Door een heftig auto-ongeluk is die band compleet stukgelopen en die oude pijn is nog lang niet verwerkt. Erik raakte door dat ongeluk verlamd en voor zijn moeder Annika stortte daarmee ook haar toekomstbeeld in. Emily leefde jarenlang in de schaduw van dit familieverdriet en zelfs op haar eigen trouwdag lijkt ze opnieuw naar de achtergrond te verdwijnen. En dan wordt er in de kasteeltuin een schokkende ontdekking gedaan, waardoor geheimen die lang verborgen bleven ineens niet meer te negeren zijn.

De manier waarop Stehn de emoties van de personages beschrijft en de spanning opbouwt is prima gedaan. Ze kiest ervoor om het verhaal vanuit wisselende perspectieven te vertellen, wat het mogelijk maakt om diep in de gedachten en gevoelens van elke betrokkene te duiken. De sprongen in de tijd, tussen de huwelijksdag en het tragische ongeluk acht jaar eerder, zijn duidelijk aangegeven, waardoor het verhaal gemakkelijk te volgen blijft, ondanks de complexiteit van de plot.

Halverwege het boek komt het eerste briljante plot en aan het einde nog een grote klapper, dat ik absoluut niet zag aankomen. De spanning wordt langzaam opgebouwd, en wanneer de waarheid uiteindelijk boven water komt, is deze net zo verrassend als schokkend. Stehn weet je goed mee te nemen in de wereld van schuldgevoelens, trauma's, en de heftige dynamiek binnen verdeelde families.

Tot de dood ons scheidt is een boek dat zeker de moeite waard is, vooral vanwege de goed uitgewerkte personages en het onverwachte plot zo anders dan gedacht. Schuldgevoel voert in dit verhaal de boventoon en is echt goed uitgewerkt. Dit is wat je noemt écht een psychologische thriller.