De liefde die bleef, zelfs in stilte

Wat. Een. Boek.
Serieus… dit is er zo eentje die je dichtklapt met tranen in je ogen en een brok in je keel. De stilte voor de storm is hartverscheurend mooi, rauw, intens en blijft nog héél lang nazinderen. Dit zou zomaar een van mijn absolute favorieten van 2026 kunnen worden.

Vanaf de eerste pagina was ik gegrepen. hoofdpersonage Catherine kan, of wil, niet meer praten sinds er vier maanden geleden iets vreselijks gebeurd is. Wat dat is, weet niemand. En jij als lezer wil maar één ding: begrijpen. Weten. Doorlezen.

Het verhaal wordt verteld vanuit Catherine én Lucian, en speelt zich af in verschillende tijdslijnen: het nu, vier maanden geleden (vanuit beide perspectieven) en vijftien jaar geleden, toen ze jong waren en elkaar leerden kennen. Die opbouw is zó sterk gedaan. Elk hoofdstuk geeft je net genoeg om verder te willen, maar nooit alles. Clare Leslie Hall doseert het verleden in kleine, pijnlijke stukjes en je kunt dit boek niet wegleggen.

Vijftien jaar geleden ontmoeten Catherine en Lucian elkaar op de universiteit. Hun liefde is intens en meeslepend. Ze wordt meegezogen in zijn wereld, in zijn vriendenkring, in een leven dat glanst maar ook heftig is. Tot ze op een dag zonder uitleg verdwijnt.

Jaren later heeft Catherine een ander leven: een huwelijk, kinderen, stabiliteit. Ze denkt dat ze het verleden achter zich heeft gelaten… tot Lucian opnieuw opduikt en alles wat ze zo zorgvuldig heeft weggestopt weer openbreekt.

De gevoelens in dit boek zijn zó rauw en echt dat het bijna pijn doet. Manipulatie, liefdesverdriet, verlies, schuld, vriendschap, gemiste kansen en die ene allesveranderende liefde. Het komt allemaal binnen, recht in je hart. Je zit letterlijk in Catherines hoofd, voelt haar angst, haar verdriet, haar zwijgen. En ook Lucian wordt zo sterk neergezet dat je hem niet zomaar kunt veroordelen.

Dit is een emotionele achtbaan. Ik wilde de hele tijd weten wat er precies was gebeurd, maar tegelijkertijd wilde ik het einde uitstellen omdat ik voelde: dit gaat tranen geven. En ja… dat deed het ook. Bij het dichtslaan van dit boek rolden de tranen over mijn wangen. Ik was er echt naar van.

Ik kan (en wil) niet verklappen wat er gebeurt, want dit verhaal moet je zelf ervaren. Lees elk hoofdstuk, voel alles, laat het binnenkomen. De stilte voor de storm is tragisch, prachtig en onvergetelijk.
Wat een verhaal. Wat een boek.
Deze komt recht mijn hart in.