Christie op haar best: puzzelen en genieten in De zaak Styles.

Wat was het weer ontzettend leuk om mee te doen aan de ChristieChallenge! Met het fijne materiaal van uitgeverij Rainbow werd het speuren naar de dader nóg leuker. Extra bijzonder: De zaak Styles is het allereerste boek dat Agatha Christie ooit schreef. En eerlijk? Dat merk je alleen maar in positieve zin.

De schrijfstijl leest, ondanks de leeftijd van het boek, verrassend prettig. Ik genoot juist van de keurige taal, de wat ouderwetse woorden en natuurlijk van Poirot, die met zijn Franse uitspraken en kleine maniertjes meteen een leuk personage is. Het geeft het verhaal zo’n heerlijke, klassieke sfeer.

Het verhaal wordt verteld vanuit Hastings, die gewond terugkeert van het front en terechtkomt op landgoed Styles. Wat begint als een rustige logeerperiode, verandert al snel in een plaats delict wanneer de bejaarde Emily Inglethorp onder verdachte omstandigheden overlijdt. Hastings schakelt zijn oude vriend Hercule Poirot in en vanaf dat moment zit je als lezer midden in een echte whodunit.

Christie laat hier al zien waar ze zo goed in is: een sterk uitgewerkt gezelschap aan personages, ieder met zo zijn eigen geheimen en motieven. Je krijgt als lezer volop aanwijzingen, maar wordt net zo makkelijk op het verkeerde been gezet. Ik bleef tot ver in het verhaal twijfelen en verdachten wisselen; precies zoals een goede detective hoort te doen.

Wat ik ook fijn vond, is dat Christie aan het einde echt de tijd neemt om alles netjes uit te leggen. Poirot legt de puzzelstukjes één voor één op hun plek en ineens valt alles samen. Heerlijk bevredigend.

De zaak Styles is misschien een klassieke detective, maar voelt nog steeds fris en slim. Ik heb genoten van dit speurwerk en snap helemaal waarom Agatha Christie zo’n legendarische naam is geworden.