Een rustige thriller met een donker randje.

Vreemd bloed vond ik best lastig om te beoordelen. De setting trok me meteen aan: een week meedraaien in een afgelegen zorghotel, vol bijzondere bewoners en onuitgesproken spanningen. Omdat ik zelf uit de zorg kom, lees ik dit soort verhalen altijd met extra veel plezier. Er is herkenning, en dat maakt het verhaal voor mij extra speciaal.

We volgen twee verhaallijnen: die van Mare, die in het zorghotel belandt om een belofte aan haar oma na te komen, en die van haar partner Harold, die thuis steeds vreemder begint te reageren op een mysterieuze beschuldiging. Dat idee vond ik sterk: wat gebeurt daar eigenlijk, en hoe hangen die twee werelden met elkaar samen?

De proloog is meteen krachtig. Je voelt gelijk die prikkel om door te lezen. Maar daarna zakt de spanning helaas snel weg. Het verhaal wordt wat traag en blijft voor mijn gevoel te lang hangen in een soort onbestemde sfeer. De gebeurtenissen in het zorghotel zijn interessant, de onderlinge dynamiek tussen de vrijwilligers is zelfs behoorlijk giftig, maar echt thrillerachtig werd het voor mij niet. Het voelt eerder als een cosy crime met een donker randje dan als een psychologische thriller.

Wat ik jammer vond, is dat de twee verhaallijnen voor mij niet naadloos samenkwamen. Ik bleef met vragen achter en miste dat moment waarop alles scherp in elkaar valt. Daardoor eindigde ik met een licht onbevredigd gevoel, terwijl de ingrediënten er wél waren.

Wat dan weer echt goed werkt, is het decor. Het zorghotel is fantastisch neergezet: een tikkeltje duister, maar ook warm door de kleurrijke ouderen die Marly van Otterloo zo beeldend neerzet. Die karakters maken een hoop goed en zorgden ervoor dat ik toch door wilde lezen.

Conclusie:
Vreemd bloed heeft een originele setting en fijne personages, maar mist voor mij de spanning en scherpte die ik bij een thriller zoek. Een prima leeservaring, maar niet eentje die me lang zal bijblijven.