Slapeloos

Slapeloos is zo’n thriller waar je echt even in moet landen. We schakelen tussen 1967 en 1977, tussen de zussen Marsí en Stína én tussen verschillende perspectieven. In het begin moest ik daar even inkomen. Wie zit waar? Wanneer speelt dit precies? Maar zodra ik meerdere hoofdstukken achter elkaar las, werd alles duidelijk en kon ik genieten van het onheil.

Het verhaal begint met een ogenschijnlijk onschuldige leugen. De veertienjarige Marsí schrijft brieven aan een geheime penvriend, maar doet dat onder de naam van haar oudere zus Stína. Wanneer er eindelijk een ontmoeting gepland staat, loopt het compleet mis. Diezelfde nacht verdwijnt Stína spoorloos en wordt haar bebloede jas gevonden op de plek waar de afspraak zou plaatsvinden.

Tien jaar later is de zaak nog altijd onopgelost. Dan ontvangt Marsí opnieuw een brief van diezelfde penvriend. En vanaf dat moment voel je het: dit gaat niet goed aflopen. Zeker wanneer er opnieuw een dode valt en er weer een brief voor haar wordt achtergelaten…

Marsí is een onbetrouwbare verteller. Ze kampt met slapeloosheid, drinkt te veel en haar herinneringen voelen soms als losse flarden. Wat is echt? Wat niet? Je gaat als lezer steeds twijfelen aan haar en dat maakt het zó sterk.

De sfeer in het kleine IJslandse dorp is beklemmend en kil. Geheimen worden zorgvuldig bewaakt. Ouders die blijven aandringen om het verleden te laten rusten. Mensen die nét iets te behulpzaam zijn. Je voelt continu onderhuidse spanning.
Rond driekwart dacht ik serieus: oké, ik weet het. Ik heb ’m door. Nou… nee dus.

De ontknoping is zó slim opgebouwd. Achteraf zie je dat de aanwijzingen er al die tijd al waren. Niets is wat het lijkt en alles krijgt uiteindelijk een verrassende uitkomst.

Het duurde even voor ik volledig in het verhaal zat, maar daarna was ik verkocht. De schrijfstijl is prettig en beeldend (en ja, die Scandinavische namen lees ik inmiddels gewoon als een soort begrip in plaats van als een woord ). De sfeer is donker, psychologisch en onderhuids spannend.

Vier dikke sterren voor deze gelaagde thriller. Wat mij betreft bevestigt Eva Björg Ægisdóttir opnieuw haar talent voor beklemmende verhalen die nog lang blijven nazinderen.